wtorek, 24 lipca 2012

Rozdział 5 -Dom

Świat jakby się zatrzymał. Nie wiem, jak opisać to uczucie. Czujesz pustkę w głowie, a mięśnie wiotczeją... Chcesz zrobić wszystko, aby ochronić tę osobę, być przy niej do końca. Możesz rzucić się w ogień, stoczyć walkę przeciw kilkunastu innym ludziom, ale i tak nie zmieni to faktu, że jesteś skazany na nieodwzajemnioną miłość - najgorszą i najbardziej podstępną z broni, które wymyśliła dotąd ludzkość.
Chyba to ma na myśli Haymitch Abernathy, kiedy potrząsa głową. Chociaż właściwie nie rozumiem, dlaczego słucham jego rad. Nie jest ani moim mentorem, ani przyjacielem. Ale coś w jego przenikliwych, szarych oczach mówi mi, iż ma rację - człowiek nieczuły na miłość, wiecznie nietrzeźwy - a jednak. Kiedyś Johanna powiedziała mi, w jaki sposób Haymitch wygrał drugie Ćwierćwiecze Poskromienia: wtedy ta jego znieczulica okazała się bronią - bardzo przydatną. Na tropikalnej arenie wszyscy trybuci poczuli się jak w raju, ich czujność na naturę została uśmierzona za pomocą piękna - tylko Haymitch zachował, chyba pierwszy raz w życiu, trzeźwość umysłu, i nie został złapany w pułapkę organizatorów.
Gdy usłyszałem tę historię, wzruszyłem ramionami. Wydawało mi się, że jestem tak samo mocny. Jednak dzisiaj - wszystko się zmieniło...

Kiedy rydwany zawożą nas pod Ośrodek Szkoleniowy i apartamenty, dobiega mnie krzyk. Mrożący krew w żyłach wrzask sprawia, że kryształowe szyby zaczynają pękać. Wszyscy trybuci i mentorzy odwracają się, by zlokalizować autora tego przeraźliwego dźwięku.
Oniemiały patrzę na piękną dziewczynę z Dwójki, która krzyczy wniebogłosy. Nie wiadomo o co poszło, ale kiedy trybutka spogląda na mnie, w jej oczach czai się mord. W tej chwili nabieram pewności co do teorii Haymitcha - ta dziewczyna jest krwiożerczą bestią, możliwe, że nie całkiem zdrową na umyśle.

Z czasem ludzie tracą zainteresowanie autorką krzyku, ale nie ja. Przez cały czas przyglądam się jej, ale już z o wiele większą rezerwą. Okazuje się, że dziewczyna wydarła się na swoją stylistkę, bo jej kreacja nie była tak wspaniała jak "tych robaków z Siódemki".

Nie chcąc wywoływać wilka z lasu, pospiesznie udaję się do windy. Jednak, zanim drzwi się zamykają, do kabiny wchodzi...ona. Właśnie ona. Pełen niechęci odwracam się do niej plecami, i udaję, że spoglądam przez szybę na nocną panoramę Kapitolu.Zaczynam się pocić. Dlaczego w tej windzie nie ma klimatyzacji? Przez cały czas czuję na sobie jej spojrzenie. Łudzę się, że wcale nie jest ono wrogie, ale postanawiam nie odwracać się, aby to sprawdzić.
Kiedy wysiada na drugim piętrze, oddycham z ulgą i opieram się o chłodne, metalowe drzwi. Opieranie się jej urokowi sprawia niemal fizyczny ból. "Cóż, jeżeli wytrzymam jeszcze dwa dni bez rozmowy z nią, powinienem się uodpornić" - myślę. Jednak od razu czuję przemożną chęć złamania tego postanowienia.
Winda zatrzymuje się na siódmym piętrze, ale ja nie mam zamiaru z niej wychodzić. Przykucam tuż przy drzwiach, tak by się one nie zamknęły. Ogarnia mnie senność - pierwszy raz od kilku dni mam ochotę zasnąć. Przez cały czas modlę się, żeby nie zobaczyła mnie Johanna, dlatego kiedy otwierają się drzwi drugiej windy - momentalnie podskakuję i udaję, że ja też właśnie wysiadłem.
Moich uszu dobiega radosna paplanina Chrisa i Angeli. Moja mentorka z kamienną twarzą szybko podchodzi do mnie i razem wchodzimy do naszych apartamentów.

Jeszcze nigdy wcześniej nie byłem w takim miejscu, a do Parady przygotowywany byłem w ośrodku szkoleniowym. Dlatego kiedy moim oczom ukazuje się salon - nie mogę wydobyć z siebie żadnego słowa.
Salon to gigantyczny dwupiętrowy pokój. Ściany pomalowane są na biało, kolor mebli to czarny. Gdzieniegdzie znajdują się kolorowe dodatki: żółte fotele, czerwone obrazy.
Na środku stoi błyszczący czarny fortepian. Podchodzę do niego, muskam palcami klawisze, i siadam na krześle. Zaczyna się ze mnie wydobywać piękna melodia, z głębi duszy... Przypomina o niezliczonych godzinach nauki gry z mamą, o chłodnych, zimowych wieczorach...o domu.
W końcu przestaję myśleć i zatracam się w świecie muzyki.

Kiedy kończę grać, wstaję i odwracam się. Zadziwiony, patrzę na twarze mojej ekipy. Przez cały czas mnie słuchali! Wzdycham głęboko. Cóż, to poniekąd dobrze, że Johanna się dowiedziała. Będzie chciała to wykorzystać podczas wywiadów na żywo. Jednak czuję się zasmucony faktem, iż Kapitol zabierze mi jeszcze jedną rzecz, która była dotąd moją prywatną.
Uśmiecham się smutno i wychodzę. Nie mam pojęcia, gdzie znajduje się mój pokój, więc błąkam się po korytarzach. Dopiero około północy do niego docieram. Przystaję na progu... I nie mogąc się poruszyć patrzę na las. Dom...

6 komentarzy:

  1. Przepraszam, że tak krótko, ale postanowiłem podzielić rozdział 5 na trzy części. Pisałem to na tablecie, z tego wynikają literówki.
    Następna część w piątek.

    OdpowiedzUsuń
  2. Ojeeeej, jaki króciutki. Ale to i tak nie,zmienia faktu, że jest bardzo dobrze napisany. Nie ilość świadczy o wartości, lecz jakość. A Ty jesteś tego doskonałym przykładem.

    Chociaż ta "miłość" od pierwszego wejrzenia, czy cokolwiek to jest, wydaje mi się trochę... Przesadzona? Zobaczył tę dziewczynę i od razu zakochał się na zabój? I skąd wiedział, że ta miłość będzie nieodwzajemniona? Niemniej jednak spodobał mi się ten fragment, ze względy na styl, ale wydaje mi się po prostu nieco nielogiczny.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wiesz, powiem szczerze, że w tym rozdziale się pogubiłem; faktycznie jest przesadzony. Dlatego usunę go i napiszę jeden porządny i długi. ;3

      Usuń
  3. Fajny fragment. Co się stało z tymi wcześniejszymi wersjami? Po co pisałeś na tablecie skoro można było przerobić tamto? No ale jak chcesz. Jak dla mnie fragment napisany jest poprawnie, jakichś większych błędów stylistycznych nie znalazłam ;D
    Wyczekuję piątku i zapraszam do siebie ;pp

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wiem, ale ja się na Bloggerze kompletnie gubię. ;_;

      Ale już poprawiłem i dodałem Rozdział 6. ;3

      Usuń
    2. biorę się za czytanie ^^

      Usuń