Rozdział 4
Ciemność. W powietrzu wisi przerażenie; wielu trybutów słania się na nogach. Wszechogarniający strach udziela się każdemu, prócz zawodowców. U nich bez zmian - górę bierze arogancja, czasami irytacja. Jak gdyby nigdy nic opowiadają sobie o metodach zabijania; głośno mówią jak zabiliby każdego z nas.
Kiedy zaczynają rozmawiać o Dystrykcie Siódmym, w ich głosach wykrywam irytację, niezbyt dobrze zamaskowaną. Dlaczego denerwują się na samo wspomnienie chłopaka z Siódemki?
Przed Pawilonem Przygotowawczym znajduje się gigantyczna, elektryczna tablica. Obok płci i dystryktu danego trybuta, wyświetla się przewidywana ocena za szkolenie.
Po trzech dniach obserwacji przez organizatorów, każde z nas otrzyma punkty: od jednego do dwunastu. Stanowią one pewną wskazówkę dla widzów, a co najważniejsze - dla sponsorów.
Dziwnym trafem, obok chłopaka z Dystryktu Siódmego widnieje dwunastka. Zawodowcy mają przeważnie po dziesięć.
Nie znam imion pozostałych trybutów; organizatorom zależy na wzbudzeniu wśród nas zawiści, nie przyjaźni...
Przez kilka minut słucham wesołych historyjek z moją oderwaną głową w roli głównej. Nagle nawet zawodowcy milkną.
Cisza.
Słyszymy tylko odległe krzyki Kapitolińczyków oraz bicie własnego serca. Wszyscy dobrze wiedzą, że już dziś muszą znaleźć swoich sympatyków wśród widowni. To oni pomogą nam wydostać się z areny... jako triumfator.
Arena. Moje myśli bezustannie krążą wokół niej. Każdy szczegół, każda drobnostka, może radykalnie zmienić moje szanse na zwycięstwo.
Nie mam zielonego pojęcia, czego się spodziewać. Pustyni, lodowego pustkowia... lasu?
Wściekły, że czeka na mnie tyle niewiadomych, potrząsam głową. W tym momencie, Grace patrzy na mnie zdziwiona. No tak, jak ja wyglądam w jej oczach... szesnastolatek, który nie zamienił z nią ani słowa, nagle potrząsa głową... Co ja bym o kimś takim pomyślał? Niebezpieczny, niepoczytalny... czytaj: wariat. Tak, dobrze będzie, jeśli postaram się z nią zaprzyjaźnić przed Igrzyskami. Zawsze możemy zawiązać sojusz... Ale to wszystko zależy od...
I znowu, wszystko zależy od tej cholernej areny, od kaprysu organizatorów.
"Nie zadręczaj się tym, na co nie masz wpływu!" - ponownie dudni mi w głowie głos Johanny.
Ma rację. Bo co ja niby mogę zrobić? Jestem tylko biednym dzieciakiem z Siódemki...
W tym momencie rozbłyskają kolorowe światła reflektorów. Przez moment wszyscy trzemy oczy, potem ukazuje się nam długa ulica, przy której końcu znajduje się pałac prezydenta Snowa.
Brama zaczyna się otwierać, donośnie rozbrzmiewa hymn Panem... Hmm, całkiem przyjemna ta melodyjka. Gdyby nie fakt, czego symbolem ona jest, zapewne nuciłbym ją w domu, cały czas.
Para trybutów z Jedynki pospiesznie wskakuje do rydwanu. Kiedy wyjeżdżają, wita ich zwielokrotniony głos Ceasara Flickermana.
Odwracam się do Grace i pytam, cichym głosem:
- Jesteś gotowa?
Nadal milczy, ale w końcu kiwa głową. Nie wiem, co o tym sądzić. Jeżeli sytuacja między nami nadal będzie się tak układać, chyba możemy się pożegnać już pierwszego dnia Igrzysk... Odganiam od siebie tę myśl, karcę się. Ta dziewczyna ma dwanaście lat! Czego ja od niej wymagam? Że wyrżnie wszystkich trybutów w pień? Raczej wątpliwe... Ale nie mogę jej tak targać ze sobą; mógłbym przez nią umrzeć...
"Na arenie najbardziej przydatny jest egoizm, myślenie o sobie. Twój sojusznik w każdej chwili może spróbować cię zabić, nikomu nie możesz zaufać. A jeśli twoją towarzyszką będzie Grace... Cóż, musisz się od niej odłączyć przed finałową ósemką." - znowu odzywa się Johanna. "Spadaj!"- krzyczę poirytowany. Yyyy... świetnie, toczę w myślach wyimaginowaną rozmowę... Bardzo zły znak...
Na dalsze myślenie nie mam czasu, Ceasar Flickerman zapowiada bowiem trybutów z Szóstki.
Ciągnę Grace za rękę; wspólnie wskakujemy do rydwanu, w chwili, kiedy dwa białe konie właśnie ruszają.
Wyjeżdżamy na ulicę, obok nas widownia szaleje. Wykręcam głowę tak, by lepiej widzieć moją towarzyszkę. Jej taktyka bardzo mnie zaskakuje - patrzy prosto przed siebie, a usta wykrzywia w grymasie irytacji.
Momentalnie zaczynam zastanawiać się, co radziłaby mi Johanna w takiej sytuacji. Podejmuję decyzję: będę uśmiechnięty, skromny; jakbym nie mógł uwierzyć, że chłopakowi z Siódemki coś wreszcie się udaje.
W ten sposób ponownie wysuwam się na pierwszy plan, Ceasar Flickerman opowiada coś o moim uroku osobistym i charyzmie. Uświadamiam sobie, że kapitoliński mistrz ceremonii będzie mi pomagał... Wszyscy skupiają się na mnie... Cóż, może i jest to niesprawiedliwe wobec biednej Grace... ale przeżyć może tylko jedno z nas.
Nikt już nie patrzy na dalsze dystrykty - to my zaskarbiliśmy sobie przychylność publiczności. Mimowolnie, spoglądam na wielkie ekrany: ja i Grace wyglądamy... cudownie!
Jesteśmy piękni, dobrze ubrani; dzięki czerwonemu proszkowi Adama wyglądamy brutalnie, acz pociągająco.
Myślę, że nasi styliści osiągnęli wielki sukces, ale w tej samej chwili docieramy pod posiadłość prezydenta Snowa.
Na balkonie przed nami widzę mentorów zasiadających w czerwonych fotelach. Od razu wyłapuję Johannę - patrzy prosto na mnie i uśmiecha się. Nie ma w tym nic sztucznego; cieszy się razem ze mną.
Przekrzywiam głowę, jakbym chciał powiedzieć: "Dobrze było?", a w odpowiedzi otrzymuję kiwnięcie głowy pełne dumy i aprobaty.
Zadowolony, postanawiam obejrzeć pozostałych triumfatorów. Jak zwykle, najbardziej charakterystyczny jest Haymitch Abernathy, zwycięzca z Dwunastki. Nawet w tej chwili nie rozstaje się z butelką "czegoś mocniejszego"; można to poznać po sporym wybrzuszeniu w kieszeni czarnego płaszcza, i po zarumienionej twarzy.
Dystrykt Dwunasty jest najmniejszy i najbiedniejszy w całym Panem. Trybuci, którzy z niego przyjeżdżają, postrzegani są za najsłabszych - chuderlawi i przestraszeni.
Na tablicy z proponowaną punktacją, każde z tegorocznych "Dwunastkowiczów" ma po dwa punkty. Cóż. Zdarza się...
Bardzo rzadko zdarza się, aby któreś z nich wygrało.
Ale Haymitchowi udała się ta sztuka - i to nie byle jak! Abernathy zwyciężył w pięćdziesiątych Głodowych Igrzyskach, znanych również jako drugie Ćwierćwiecze Poskromienia.
Każde dwadzieścia pięć lat istnienia Igrzysk jest świętowane z pełną parą; areny są dopracowywane.
W owym roku, "bonusem" była dwukrotnie zwiększona liczba zawodników...
Brr... Czterdziestu ośmiu trybutów, przeżyć może tylko jeden...
Zauważam jak Haymitch pociąga zdrowo z butelki. Taaak, a nie mówiłem?
Rozbawiony odwracam wzrok.
I wtedy widzę ją po raz pierwszy...
Patrzę na dziewczynę z Dwójki. Nieziemsko piękną dziewczynę z Dwójki. Jest drobna, ma kasztanowe włosy i cudowne, czekoladowe oczy...
Przyglądam się jej, ale nagle Grace szturcha mnie w ramię.
- Haymitch Abernathy się na ciebie gapi. - chichocze. Tak, Grace zachichotała. Ale teraz zbyt mnie to nie obchodzi; przerwano mi najpiękniejszą chwilę mojego życia.
Wkurzony, spoglądam na mentora z Dwunastki. Abernathy przez moment kręci głową, a potem wymownie przesuwa palcem wskazującym po gardle, jakby chciał powiedzieć: "Daj spokój, chłopcze. Obaj dobrze wiemy, że będzie chciała cię zabić".
I taka jest prawda. Dlatego z bólem postanawiam nie oglądać się już na tego słodkiego anioła.
Ale tym razem rozsądek przegrywa - górę bierze pożądanie. Przez całe przemówienie prezydenta Snowa zerkam na nią ukradkiem.
Wpadłem po uszy...
"Spadaj!"- krzyczę poirytowany. Yyyy... świetnie, toczę w myślach wyimaginowaną rozmowę... Bardzo zły znak... - hahah, piękne. Ja tam toczę rozmowy ze sobą bezustannie. xD Jestem jedyną inteligentną osobą z którą mogę prowadzić rozmowę na poziomie ;p
OdpowiedzUsuńKiedy coś więcej? ^^
Hehe, miałem natchnienie. :D
UsuńJutro postaram się wrzucić dwa rozdziały...
tak więc wyczekuję ;p
OdpowiedzUsuńPrzy okazji zapraszam do mnie ;D 4 rozdział pojawi się w ciągu pół godziny ^^
Właśnie przeczytałam wszystkie rozdziały na Twoim blogu i muszę przyznać, że jestem pod wrażenie. Szczerze mówiąc, spotkać w Internecie tak utalentowanego chłopaka to rzadkość. Masz niesamowicie lekki styl pisania oraz bogate słownictwo. Wyciągnęłam się w Twoje opowiadanie już od pierwszych słów. Z zaciekawieniem przeczytałam wszystkie cztery rozdziały i już nie mogę się wprost doczekać kolejnych. Zdecydowanie masz potencjał, oczywiście będę tu często zaglądać, by zobaczyć, czym tym razem uraczysz nas, Czytelników, w kolejnym rozdziale.
OdpowiedzUsuńDziękuję bardzo! To było bardzo miłe, zmotywowało mnie. Niestety, jestem na wakacjach i następny rozdział wrzucę dopiero w przyszłym tygodniu.
UsuńMam nadzieję, że nie zawiodę!
34 year-old VP Accounting Phil Klagges, hailing from Aldergrove enjoys watching movies like Vehicle 19 and Baseball. Took a trip to City of Potosí and drives a RX Hybrid. dlaczego tego nie sprobowac
OdpowiedzUsuń