wtorek, 24 lipca 2012

Rozdział 5 -Dom

Świat jakby się zatrzymał. Nie wiem, jak opisać to uczucie. Czujesz pustkę w głowie, a mięśnie wiotczeją... Chcesz zrobić wszystko, aby ochronić tę osobę, być przy niej do końca. Możesz rzucić się w ogień, stoczyć walkę przeciw kilkunastu innym ludziom, ale i tak nie zmieni to faktu, że jesteś skazany na nieodwzajemnioną miłość - najgorszą i najbardziej podstępną z broni, które wymyśliła dotąd ludzkość.
Chyba to ma na myśli Haymitch Abernathy, kiedy potrząsa głową. Chociaż właściwie nie rozumiem, dlaczego słucham jego rad. Nie jest ani moim mentorem, ani przyjacielem. Ale coś w jego przenikliwych, szarych oczach mówi mi, iż ma rację - człowiek nieczuły na miłość, wiecznie nietrzeźwy - a jednak. Kiedyś Johanna powiedziała mi, w jaki sposób Haymitch wygrał drugie Ćwierćwiecze Poskromienia: wtedy ta jego znieczulica okazała się bronią - bardzo przydatną. Na tropikalnej arenie wszyscy trybuci poczuli się jak w raju, ich czujność na naturę została uśmierzona za pomocą piękna - tylko Haymitch zachował, chyba pierwszy raz w życiu, trzeźwość umysłu, i nie został złapany w pułapkę organizatorów.
Gdy usłyszałem tę historię, wzruszyłem ramionami. Wydawało mi się, że jestem tak samo mocny. Jednak dzisiaj - wszystko się zmieniło...

Kiedy rydwany zawożą nas pod Ośrodek Szkoleniowy i apartamenty, dobiega mnie krzyk. Mrożący krew w żyłach wrzask sprawia, że kryształowe szyby zaczynają pękać. Wszyscy trybuci i mentorzy odwracają się, by zlokalizować autora tego przeraźliwego dźwięku.
Oniemiały patrzę na piękną dziewczynę z Dwójki, która krzyczy wniebogłosy. Nie wiadomo o co poszło, ale kiedy trybutka spogląda na mnie, w jej oczach czai się mord. W tej chwili nabieram pewności co do teorii Haymitcha - ta dziewczyna jest krwiożerczą bestią, możliwe, że nie całkiem zdrową na umyśle.

Z czasem ludzie tracą zainteresowanie autorką krzyku, ale nie ja. Przez cały czas przyglądam się jej, ale już z o wiele większą rezerwą. Okazuje się, że dziewczyna wydarła się na swoją stylistkę, bo jej kreacja nie była tak wspaniała jak "tych robaków z Siódemki".

Nie chcąc wywoływać wilka z lasu, pospiesznie udaję się do windy. Jednak, zanim drzwi się zamykają, do kabiny wchodzi...ona. Właśnie ona. Pełen niechęci odwracam się do niej plecami, i udaję, że spoglądam przez szybę na nocną panoramę Kapitolu.Zaczynam się pocić. Dlaczego w tej windzie nie ma klimatyzacji? Przez cały czas czuję na sobie jej spojrzenie. Łudzę się, że wcale nie jest ono wrogie, ale postanawiam nie odwracać się, aby to sprawdzić.
Kiedy wysiada na drugim piętrze, oddycham z ulgą i opieram się o chłodne, metalowe drzwi. Opieranie się jej urokowi sprawia niemal fizyczny ból. "Cóż, jeżeli wytrzymam jeszcze dwa dni bez rozmowy z nią, powinienem się uodpornić" - myślę. Jednak od razu czuję przemożną chęć złamania tego postanowienia.
Winda zatrzymuje się na siódmym piętrze, ale ja nie mam zamiaru z niej wychodzić. Przykucam tuż przy drzwiach, tak by się one nie zamknęły. Ogarnia mnie senność - pierwszy raz od kilku dni mam ochotę zasnąć. Przez cały czas modlę się, żeby nie zobaczyła mnie Johanna, dlatego kiedy otwierają się drzwi drugiej windy - momentalnie podskakuję i udaję, że ja też właśnie wysiadłem.
Moich uszu dobiega radosna paplanina Chrisa i Angeli. Moja mentorka z kamienną twarzą szybko podchodzi do mnie i razem wchodzimy do naszych apartamentów.

Jeszcze nigdy wcześniej nie byłem w takim miejscu, a do Parady przygotowywany byłem w ośrodku szkoleniowym. Dlatego kiedy moim oczom ukazuje się salon - nie mogę wydobyć z siebie żadnego słowa.
Salon to gigantyczny dwupiętrowy pokój. Ściany pomalowane są na biało, kolor mebli to czarny. Gdzieniegdzie znajdują się kolorowe dodatki: żółte fotele, czerwone obrazy.
Na środku stoi błyszczący czarny fortepian. Podchodzę do niego, muskam palcami klawisze, i siadam na krześle. Zaczyna się ze mnie wydobywać piękna melodia, z głębi duszy... Przypomina o niezliczonych godzinach nauki gry z mamą, o chłodnych, zimowych wieczorach...o domu.
W końcu przestaję myśleć i zatracam się w świecie muzyki.

Kiedy kończę grać, wstaję i odwracam się. Zadziwiony, patrzę na twarze mojej ekipy. Przez cały czas mnie słuchali! Wzdycham głęboko. Cóż, to poniekąd dobrze, że Johanna się dowiedziała. Będzie chciała to wykorzystać podczas wywiadów na żywo. Jednak czuję się zasmucony faktem, iż Kapitol zabierze mi jeszcze jedną rzecz, która była dotąd moją prywatną.
Uśmiecham się smutno i wychodzę. Nie mam pojęcia, gdzie znajduje się mój pokój, więc błąkam się po korytarzach. Dopiero około północy do niego docieram. Przystaję na progu... I nie mogąc się poruszyć patrzę na las. Dom...

środa, 11 lipca 2012

Rozdział 4 - Na wieki

Rozdział 4

Ciemność. W powietrzu wisi przerażenie; wielu trybutów słania się na nogach. Wszechogarniający strach udziela się każdemu, prócz zawodowców. U nich bez zmian - górę bierze arogancja, czasami irytacja. Jak gdyby nigdy nic opowiadają sobie o metodach zabijania; głośno mówią jak zabiliby każdego z nas.
Kiedy zaczynają rozmawiać o Dystrykcie Siódmym, w ich głosach wykrywam irytację, niezbyt dobrze zamaskowaną. Dlaczego denerwują się na samo wspomnienie chłopaka z Siódemki?
Przed Pawilonem Przygotowawczym znajduje się gigantyczna, elektryczna tablica. Obok płci i dystryktu danego trybuta, wyświetla się przewidywana ocena za szkolenie. 
Po trzech dniach obserwacji przez organizatorów, każde z nas otrzyma punkty: od jednego do dwunastu. Stanowią one pewną wskazówkę dla widzów, a co najważniejsze - dla sponsorów.
Dziwnym trafem, obok chłopaka z Dystryktu Siódmego widnieje dwunastka. Zawodowcy mają przeważnie po dziesięć. 
Nie znam imion pozostałych trybutów; organizatorom zależy na wzbudzeniu wśród nas zawiści, nie przyjaźni...

Przez kilka minut słucham wesołych historyjek z moją oderwaną głową w roli głównej. Nagle nawet zawodowcy milkną.
Cisza.
Słyszymy tylko odległe krzyki Kapitolińczyków oraz bicie własnego serca. Wszyscy dobrze wiedzą, że już dziś muszą znaleźć swoich sympatyków wśród widowni. To oni pomogą nam wydostać się z areny... jako triumfator.

Arena. Moje myśli bezustannie krążą wokół niej. Każdy szczegół, każda drobnostka, może radykalnie zmienić moje szanse na zwycięstwo. 
Nie mam zielonego pojęcia, czego się spodziewać. Pustyni, lodowego pustkowia... lasu?
Wściekły, że czeka na mnie tyle niewiadomych, potrząsam głową. W tym momencie, Grace patrzy na mnie zdziwiona. No tak, jak ja wyglądam w jej oczach... szesnastolatek, który nie zamienił z nią ani słowa, nagle potrząsa głową... Co ja bym o kimś takim pomyślał? Niebezpieczny, niepoczytalny... czytaj: wariat. Tak, dobrze będzie, jeśli postaram się z nią zaprzyjaźnić przed Igrzyskami. Zawsze możemy zawiązać sojusz... Ale to wszystko zależy od...

I znowu, wszystko zależy od tej cholernej areny, od kaprysu organizatorów.
"Nie zadręczaj się tym, na co nie masz wpływu!" - ponownie dudni mi w głowie głos Johanny.
Ma rację. Bo co ja niby mogę zrobić? Jestem tylko biednym dzieciakiem z Siódemki...

W tym momencie rozbłyskają kolorowe światła reflektorów. Przez moment wszyscy trzemy oczy, potem ukazuje się nam długa ulica, przy której końcu znajduje się pałac prezydenta Snowa.
Brama zaczyna się otwierać, donośnie rozbrzmiewa hymn Panem... Hmm, całkiem przyjemna ta melodyjka. Gdyby nie fakt, czego symbolem ona jest, zapewne nuciłbym ją w domu, cały czas.

Para trybutów z Jedynki pospiesznie wskakuje do rydwanu. Kiedy wyjeżdżają, wita ich zwielokrotniony głos Ceasara Flickermana. 
Odwracam się do Grace i pytam, cichym głosem:
- Jesteś gotowa?
Nadal milczy, ale w końcu kiwa głową. Nie wiem, co o tym sądzić. Jeżeli sytuacja między nami nadal będzie się tak układać, chyba możemy się pożegnać już pierwszego dnia Igrzysk... Odganiam od siebie tę myśl, karcę się. Ta dziewczyna ma dwanaście lat! Czego ja od niej wymagam? Że wyrżnie wszystkich trybutów w pień? Raczej wątpliwe... Ale nie mogę jej tak targać ze sobą; mógłbym przez nią umrzeć... 
"Na arenie najbardziej przydatny jest egoizm, myślenie o sobie. Twój sojusznik w każdej chwili może spróbować cię zabić, nikomu nie możesz zaufać. A jeśli twoją towarzyszką będzie Grace... Cóż, musisz się od niej odłączyć przed finałową ósemką." - znowu odzywa się Johanna. "Spadaj!"- krzyczę poirytowany. Yyyy... świetnie, toczę w myślach wyimaginowaną rozmowę... Bardzo zły znak...

Na dalsze myślenie nie mam czasu, Ceasar Flickerman zapowiada bowiem trybutów z Szóstki. 
Ciągnę Grace za rękę; wspólnie wskakujemy do rydwanu, w chwili, kiedy dwa białe konie właśnie ruszają.

Wyjeżdżamy na ulicę, obok nas widownia szaleje. Wykręcam głowę tak, by lepiej widzieć moją towarzyszkę. Jej taktyka bardzo mnie zaskakuje - patrzy prosto przed siebie, a usta wykrzywia w grymasie irytacji.
Momentalnie zaczynam zastanawiać się, co radziłaby mi Johanna w takiej sytuacji. Podejmuję decyzję: będę uśmiechnięty, skromny; jakbym nie mógł uwierzyć, że chłopakowi z Siódemki coś wreszcie się udaje. 
W ten sposób ponownie wysuwam się na pierwszy plan, Ceasar Flickerman opowiada coś o moim uroku osobistym i charyzmie. Uświadamiam sobie, że kapitoliński mistrz ceremonii będzie mi pomagał... Wszyscy skupiają się na mnie... Cóż, może i jest to niesprawiedliwe wobec biednej Grace... ale przeżyć może tylko jedno z nas. 
Nikt już nie patrzy na dalsze dystrykty - to my zaskarbiliśmy sobie przychylność publiczności. Mimowolnie, spoglądam na wielkie ekrany: ja i Grace wyglądamy... cudownie!
Jesteśmy piękni, dobrze ubrani; dzięki czerwonemu proszkowi Adama wyglądamy brutalnie, acz pociągająco. 
Myślę, że nasi styliści osiągnęli wielki sukces, ale w tej samej chwili docieramy pod posiadłość prezydenta Snowa. 
Na balkonie przed nami widzę mentorów zasiadających w czerwonych fotelach. Od razu wyłapuję Johannę - patrzy prosto na mnie i uśmiecha się. Nie ma w tym nic sztucznego; cieszy się razem ze mną. 
Przekrzywiam głowę, jakbym chciał powiedzieć: "Dobrze było?", a w odpowiedzi otrzymuję kiwnięcie głowy pełne dumy i aprobaty. 
Zadowolony, postanawiam obejrzeć pozostałych triumfatorów. Jak zwykle, najbardziej charakterystyczny jest Haymitch Abernathy, zwycięzca z Dwunastki. Nawet w tej chwili nie rozstaje się z butelką "czegoś mocniejszego"; można to poznać po sporym wybrzuszeniu w kieszeni czarnego płaszcza, i po zarumienionej twarzy.
Dystrykt Dwunasty jest najmniejszy i najbiedniejszy w całym Panem. Trybuci, którzy z niego przyjeżdżają, postrzegani są za najsłabszych - chuderlawi i przestraszeni. 
Na tablicy z proponowaną punktacją, każde z tegorocznych "Dwunastkowiczów" ma po dwa punkty. Cóż. Zdarza się...
Bardzo rzadko zdarza się, aby któreś z nich wygrało. 
Ale Haymitchowi udała się ta sztuka - i to nie byle jak! Abernathy zwyciężył w pięćdziesiątych Głodowych Igrzyskach, znanych również jako drugie Ćwierćwiecze Poskromienia. 
Każde dwadzieścia pięć lat istnienia Igrzysk jest świętowane z pełną parą; areny są dopracowywane.
W owym roku, "bonusem" była dwukrotnie zwiększona liczba zawodników...

Brr... Czterdziestu ośmiu trybutów, przeżyć może tylko jeden...

Zauważam jak Haymitch pociąga zdrowo z butelki. Taaak, a nie mówiłem?
Rozbawiony odwracam wzrok. 
I wtedy widzę ją po raz pierwszy...


Patrzę na dziewczynę z Dwójki. Nieziemsko piękną dziewczynę z Dwójki. Jest drobna, ma kasztanowe włosy i cudowne, czekoladowe oczy...
Przyglądam się jej, ale nagle Grace szturcha mnie w ramię.
- Haymitch Abernathy się na ciebie gapi. - chichocze. Tak, Grace zachichotała. Ale teraz zbyt mnie to nie obchodzi; przerwano mi najpiękniejszą chwilę mojego życia.
Wkurzony, spoglądam na mentora z Dwunastki. Abernathy przez moment kręci głową, a potem wymownie przesuwa palcem wskazującym po gardle, jakby chciał powiedzieć: "Daj spokój, chłopcze. Obaj dobrze wiemy, że będzie chciała cię zabić".
I taka jest prawda. Dlatego z bólem postanawiam nie oglądać się już na tego słodkiego anioła.

Ale tym razem rozsądek przegrywa - górę bierze pożądanie. Przez całe przemówienie prezydenta Snowa zerkam na nią ukradkiem.

Wpadłem po uszy...




wtorek, 10 lipca 2012

Rozdział 3 - Kapitol

Rozdział 3

Kiedy byłem młodszy, nie interesowała mnie moda. Po pierwsze - jestem chłopakiem, a po drugie... cóż, ledwo wyrabiałem w trzynastogodzinnej pracy.
Nie obchodziło mnie, jak powinien prezentować się trybut doskonały. Jednak teraz, gdy Grace siada między mną a Johanną, postanawiam natychmiast zmienić to nastawienie.
Oniemiały, przyglądam się córce burmistrza - tak niewinnej, tak dziewczęcej. 
Pełen podziwu przypatruję się jej pofarbowanym na kruczo-czarno włosom, jej soldnemu makijażowi. 
Po chwili, moją uwagę przyciągają ubrania. Grace ma na sobie skórzaną kurtkę, czerwony podkoszulek i dżinsy, a na nogach ma... glany! Tak, dziewczyna, której nigdy wcześniej nie widziałem bez szpilek i spódnicy, ubrała obrzydliwe, wojskowe buty! 
Nic dziwnego, że Johanna zasyczała, Chris przeszedł samego siebie (co nie było jakimś wyzwaniem). 
Po dłuższej chwili milczenia, odzywam się:
- Punkt dla ciebie, Chris. - to mówiąc, odwracam się, by spojrzeć na Johannę. Już wiem, że popełniłem wielki błąd, chwaląc triumfatora - spojrzenie mojej mentorki byłoby w stanie stopić żelazo. 
Natychmiast przenoszę więc wzrok z powrotem na Grace. Dopiero teraz zauważam więcej szczegółów.
Na każdym palcu ma po kilka pierścionków z jakimś czerwonym kamieniem szlachetnym, a do kurtki przypięła maleńką broszkę w kształcie noża, miecza... wszystko mi jedno, bo w tym momencie spoglądam jej w oczy i prawie odskakuję. Piękną, czystą zieleń zastępuje... czerwień. Krwisty, głęboki szkarłat.

Nagle powietrze przecina złowrogi warkot Johanny.
- Więc dobrze! Chcesz wojny, to będziesz ją miał, ty nażelowany idioto! - wrzeszczy moja mentorka. Ups, chyba powinniśmy uciekać...
- Zupełnie nie rozumiem, o co ci chodzi, Johanna. - mówi spokojnie Chris. Hmm... albo jest odważny, albo, najzwyczajniej w świecie, głupi. Tak, chyba zostanę przy tej drugiej wersji...

- Świetnie! Rób ze swojej zawodniczki dziwoląga, proszę bardzo! Ale do Johna nawet się nie zbliżaj! Prawdę mówiąc, jest on chyba najlepszym zawodnikiem w historii Siódmego Dystryktu, a ty tego nie zepsujesz, głupi głupku!

Sytuacja byłaby komiczna, gdyby nie widok Johanny. Na myśl przychodzi mi jedno - wilk. Tak się zachowuje dziki pies, kiedy osaczy swoją ofiarę. W naszych lasach bardzo powszechne są zaginięcia z tego powodu. 

Mentorka nadal wrzeszczy i ciągnie mnie do wyjścia. Próbuję odwrócić się i powiedzieć coś w stylu: "Przepraszam", ale Johanna już zatrzaskuje za nami drzwi. 
Gdy dochodzimy do mojego przedziału, zwyciężczyni mówi:
- Nie martw się. Ja nie mam zamiaru cię zmieniać. Pewnie się ze mną zgodzisz - chcę, abyś na arenie był sobą. Masz wspaniałą osobowość i charyzmę. Publiczność cię pokocha. A co do wyglądu, to chcę, żeby pomógł ci wykwalifikowany stylista. Zwróć uwagę na słowo: "pomógł". Ty dyktujesz warunki. To ty decydujesz o swoim losie.

Po czym szybko odchodzi. Nie mam czasu, aby o tym pomyśleć, ale bardzo się cieszę, że trafiłem na Johannę...


Wkrótce dojeżdżamy do Kapitolu. Kiedy mijamy te błyszczące w słońcu budynki, te gigantyczne fontanny, mimowolnie przypominam sobie o ludziach, którzy głodują w Siódmym Dystrykcie. Wewnątrz mnie znowu wybucha bitwa. Jednak tym razem klęska rozpaczy jest ewidentna, bo wiem, że mam przyjaciółkę, która mnie wspiera.
Kiedy w końcu wychodzimy z pociągu, jesteśmy witani przez tysiące Kapitolińczyków. Chyba całe miasto przyszło, aby zobaczyć ludzi, którzy będą walczyć dla ich uciechy. Hmm...ale raczej nam nie współczują... Dla mnie jest to okoliczność sprzyjająca, na twarz mogę nałożyć maskę wyzutą z emocji.
Kroczymy ulicą, a wokół nas krążą dziennikarze. Przypominam sobie o słowach Johanny. "Masz wspaniałą osobowość...".
Zaczynam machać do publiczności. Najpierw niemrawo, bez przekonania. Później następuje wybuch.
Moje ręce raz po raz przecinają powietrze, do ust przylgnął mi szeroki uśmiech.
"Publiczność cię pokocha..." - rozbrzmiewa mi w głowie zwielokrotniony głos Johanny.
Tak, to była pierwsza szansa na zaskarbienie sobie uwagi i sympatii Kapitolińczyków. Wykorzystałem ją i nagle wysunąłem się na prowadzenie. Przynajmniej do dzisiejszej Parady Trybutów, ludzie będą na mnie stawiać. Będą na mnie stawiać, a więc będą chcieli mnie sponsorować na arenie, gdzie podarunki bardzo często rozstrzygają losy trybuta.

Chwilę później wsiadamy do wielkich, czarnych samochodów z przyciemnionymi szybami. Grace, Chris i Johanna oddychają z ulgą; ja natomiast czuję niedosyt.
Wkrótce jesteśmy w Pawilonie Przygotowawczym. I znowu jesteśmy zadziwieni ogromem i przepychem. Angela, cała w skowronkach, mówi, że nawet klamki są tu pozłacane. To tylko utwierdza mnie w przekonaniu, iż Kapitol jest zepsuty do szpiku kości.
Podchodzimy do wielkich, metalowych drzwi z zieloną siódemką, tam przechwytują nas styliści. Przez dłuższą chwilę trwają szopki z całusami w policzek i komplementami. W końcu, Johanna i Chris wychodzą, zostawiając nas z naszymi "autorytetami w kwestii mody", jak to zgrabnie ujęła Angela.
Kątem oka zauważam, że stylistka Grace, Ellen, kręci głową z niedowierzaniem. Cóż, piękny trybut jest tu rzadkością...

Ja trafiam na Adama - wysokiego blondyna, na oko gdzieś trzydzieści lat. Z ulgą stwierdzam, że ubrany jest nie najgorzej. Mój stylista ma na sobie granatowy garnitur ze srebrnymi dodatkami i spodnie do kompletu. Jedyna dziwna rzecz, najwyraźniej narzucona przez kapitoliński styl życia, to srebrna gwiazdka namalowana na skroni. Nie powiem, wygląda ciekawie, ale trochę tandetnie. 

- Więc... będziesz moim stylistą? - pytam.
- Bystrzak z ciebie. Skąd wiedziałeś? - żartuje. Ma miły, niski głos.
- Jaśnie panująca nam Johanna mnie oświeciła...
- No tak. Kto jak kto, ale ona wie lepiej od nas. - kontynuuje Adam. Hmm... czuję, że znalazłem bratnią duszę. - A teraz rozbierz się, chyba, że cię to krępuje. 
Oczywiście, że mnie krępuje. Ale co mam zrobić? Naburmuszyć się jak pięciolatek i powiedzieć: "Nie."? 

Nic nie mówiąc, Adam obchodzi mnie dookoła. Po paru minutach, które zdawały się być godzinami, prosi mnie, abym się ubrał. Czynię tę prośbę z wielką ochotą...

Przez najbliższą godzinę, wokół mnie uwija się ekipa przygotowawcza. Czas ten jest bardzo... bolesny. Dlaczego? Trzy razy "d". Depilacja, depilacja, i coś nowego: depilacja. 
Po tych zabiegach wcierają mi w brodę jakiś krem. Po spytaniu, dowiaduję się, iż zlikwiduje on mój zarost... całkowicie.

Chwilę później przychodzi Adam z moim kostiumem na Paradę Trybutów. W tym roku, za namową (a właściwie za grożeniem oskalpowaniem) Johanny, Ellen odpuszcza, i wyjątkowo nie przebierze nas za drzewa. 
Zaciekawiony, rozwijam tobołek. Moim oczom ukazuje się przepiękny, brązowo-złoty strój, doskonale imitujący kolor drewna. 
Pospiesznie ubieram kostium, a na koniec Adam posypuje mnie czerwonym proszkiem. Jeżeli się spocę, co wydaje się nieuniknione, będę wyglądał, jakbym był cały we krwi.
Genialnie.
Gdy stylista i ekipa wychodzą z pokoju, pospiesznie podchodzę do lustra. Moje brązowe włosy i zielone oczy błyszczą w świetle lamp, a kostium nadaje mi sylwetki wojownika. Delikatnie dotykam swoich imitowanych mięśni brzucha. No tak, wata. 
Jestem wysoki, dlatego poniekąd wyglądam jak drzewo - piękne i magiczne. Ostatni raz rzucam okiem w lustro i wychodzę z pomieszczenia.

Za godzinę ujrzy mnie całe Panem. Nie mogę się doczekać...


Rozdział 2 - Mała Bestia

Rozdział 2

Patrzę na znikające światła w oddali... To Dystrykt Siódmy, położony w samym sercu lasu. To mój dom. "To był twój dom" - poprawia mnie maleńki głos w mojej głowie. Na pewno nie jest to głos rozsądku. W tej chwili nie powinienem pozwalać sobie na słabości.
W głębi duszy, przyznaję mu jednak rację. Jakie są szanse na mój powrót tutaj? Zerowe. 
Chociaż moi przyjaciele mówili co innego, kiedy przyszli się pożegnać. Powiedzieli, że jestem jednym z faworytów; że mam sporą szansę na zwycięstwo. Ale ja swoje wiem...
I nie jest to rozczulanie się nad sobą, jest to chłodna kalkulacja.
Prawie co roku wygrywają tak zwani zawodowcy, czyli trybuci z Jedynki, Dwójki i Czwórki. Od dzieciństwa uczeni są, jak posługiwać się ostrzem; jak zabijać z zimną krwią.
A co ja umiem? Wspinać się i rzucać siekierą. Na pewno wygram...

Rozjuszony, prycham głośno. Jak moi koledzy mogą być tacy głupi? Jeszcze tego mi brakowało - zawieść tysiące osób, które będą na mnie stawiać..
Kiedy tak myślę, w głębi mnie toczy się prawdziwa walka. Na pierwszy rzut oka, rozsądek wygrywa z rozpaczą. Próbuję pogodzić się z myślą, że wkrótce... może mnie już nie być na tym świecie. Ale rozpacz otacza moje serce swoimi długimi mackami. Zamyślony, zdejmuję z butów kilka sosnowych igieł, jedyne, co mi pozostało...

Po kolacji, od razu rzucam się na łóżko. Czuję powracające mdłości - tak to jest, kiedy po latach niedożywienia, zjadasz wszystko co popadnie. 
Pierwszy raz zwracam uwagę na moją sypialnię: jest to kwadratowy przedział z ogromnym oknem w suficie, przez które widać gwiazdy.
Ściany pomalowane są na jasny brąz pomieszany z zielenią, co daje wrażenie, jakby było się w samym środku lasu...
Przez kilka godzin patrzę w atramentowe niebo i rozmyślam, co przyniesie przyszłość. W końcu zasypiam.


Kiedy rano stoję w progu jadalni, zdaję sobie sprawę, że nikogo z mojej ekipy jeszcze nie ma. Zdziwiony, zerkam na zegar stojący w kącie i walę ręką w czoło. No tak, przecież Kapitolińczycy rzadko kiedy wstają przed jedenastą.
Nie mam zamiaru wracać do pokoju - dla mnie dzień już się zaczął. Siadam w jednym z eleganckich, czerwonych foteli i przyglądam się widokowi za oknem. Który dystrykt właśnie mijamy? Piąty? Trzeci? Ile czasu mam dla siebie?
Znowu budzą się we mnie strach i niepewność. Te dwa uczucia przychodzą do mnie niespodziewanie, i każdej godziny, minuty, sekundy, próbują zawładnąć moim sercem. 
Nie wiem, jak długo będę w stanie się opierać. Jak na razie, najlepszym sposobem na wyzbycie się wszelkich emocji, jest wyciszenie...

Sam nie wiem kiedy, do pokoju wchodzą dwaj kelnerzy i zastawiają stół najróżniejszymi potrawami. Co chwila czuję na sobie ich wzrok.
Gwałtownie odwracam się i przyłapuję jednego - patrzy na mnie ze smutkiem i współczuciem.
Świetnie, kolejne osoby, które użalają się nad moją osobą!
Gdy wychodzą, momentalnie rozsiadam się w fotelu naprzeciw mahoniowego stołu. Wzdycham głęboko i postanawiam zjeść tylko parę owoców, ponieważ nie chcę, aby wczorajsze sensacje żołądkowe znowu dały o sobie znać.
Przez moment delektuję się ciszą, samotnością i smakiem soczystych owoców...
Kilka minut później, do przedziału wchodzi Johanna wraz z Christopherem, drugim triumfatorem. Zgodnie z zasadami, to on będzie moim mentorem; to on będzie pomagał mi na arenie.
- Nastąpiła pewna... zmiana, John, i myślę, że...- zaczyna Johanna słodkim głosem.
- Daruj sobie, Mason. Do rzeczy! - przerywa jej wściekły zwycięzca.
- Zamknij się. Otóż, w tym roku, postanowiliśmy... no, dobra, postanowiłam, że zamienimy się z Chrisem trybutami! - oznajmia radośnie Johanna.

Na patyk siekierą ciosany! To może oznaczać tylko jedno...
- I w ten oto sposób, to ja będę twoją mentorką, Johnny! - wykrzykuje pompatycznie.
Hmm... po dłuższym zastanowieniu, ta zmiana może być dla mnie korzystna... Wydaje mi się, że Johanna jest odrobinę bardziej inteligentna, niż ten żeluś, Christopher.
Chcę powiedzieć coś z aprobatą, ale ograniczam się do wzruszenia ramionami. Niech wie, że ze mną nie będzie tak łatwo.
W tym momencie, do jadalni wchodzi Angela, świergocząc wesoło o naszym olśniewającym wyglądzie. Dziś ma perukę koloru krystalicznie czystej wody, a ubrana jest w tragicznie dobraną żółtą tunikę. Zatyka mnie na widok tak okropnego połączenia kolorów.
Odwracam wzrok i próbuję nawiązać rozmowę z Johanną.
W połowie wymiany zdań, moja nowa mentorka urywa i z sykiem wpatruje się w punkt za moimi plecami.
Zaciekawiony, obracam się w fotelu i z wrażenia opada mi szczęka.





Grace...

poniedziałek, 2 lipca 2012

Rozdział 1 - Wyrok

Rozdział 1

Jak mam to zrobić? Nie umiem. Nie potrafię... ale będę musiał. Chcą mnie pozbawić wszystkiego: przyjemności, bliskości, a w końcu i życia. Ale nie dam im tej satysfakcji... Otwieram oczy i...

Budzę się zlany potem. To tylko sen... Przez jedną krótką, ale jakże cudowną chwilę, leżę swobodnie na łóżku. Jednak zaraz dociera do mnie, że to faktycznie może się stać. Moje najgorsze koszmary staną się prawdziwe...
Wzdrygam się. Ogarnia mnie strach, przerażenie. Być może już dziś, w południe, będę siedział w pociągu do Kapitolu, wieziony na rzeź.
Do mojej głowy dobija się tych siedemdziesiąt małych karteczek z moim imieniem i nazwiskiem, które zostaną wrzucone do kuli dożynkowej. Co roku dochodziło do nich kilkanaście nowych kartek - wyników licznych astragali.Na utrzymaniu miałem czteroosobową rodzinę. Co jakiś czas Kapitol zabierał kogoś, aby pracował przy budowie areny. Już nigdy nie wracał. Ten los spotkał mojego ojca i dwóch starszych braci... Do dziś nie wiemy, co się z nimi stało... Czy jeszcze żyją...
 Zasady są proste: jedna karteczka równa się jednemu kilogramowi ziarna. Nikt inny w Siódemce nie ma tylu wyroków śmierci.
 

Powoli wstaję i ocieram czoło ręcznikiem. Już od kilku tygodni koszmary nie dają mi spać. Drżąc, idę do łazienki. Z ulgą wchodzę pod lodowaty prysznic. Nie żebym taki preferował, ale w Siódemce nikt, prócz burmistrza Headstorma, nie ma ciepłej wody.
Ociekając, wchodzę z powrotem do sypialni, aby się przebrać.
W dzień dożynek, każde dziecko musi być ubrane w tak zwany "strój Siódemki", czyli czarną kurtkę, brązowe spodnie i glany. Wszystko to jest wątpliwej jakości, jak zresztą większość naszych rzeczy.
Hmm...można pomyśleć, że wybieramy się na jakiś pogrzeb. Cóż, w sumie "pogrzeb" jest trafnym określeniem na pożegnanie dwójki trybutów, którzy przez następne tygodnie będą walczyć na arenie o swoje życie.
Z dwudziestu czterech może przeżyć tylko jeden...

Mam już wyjść, kiedy uświadamiam sobie, że nie posiadam niczego, co mogłoby stanowić pamiątkę po rodzinnym dystrykcie. Może być to broszka, kamyk...cokolwiek. Ale... ja... nie mam już nikogo bliskiego, kogo ta pamiątka mogłaby przypomnieć. Nikogo, prócz matki od dziesięciu lat chorującej na całkowity paraliż. 
Mama była nauczycielką w tutejszej podstawówce. Uczyła historii Panem, przyrody i muzyki. W nagrodę za dwudziestopięcioletnią pracę, otrzymała cudowny fortepian - prosto z Kapitolu. Od małego uwielbiałem przesiadywać z nią cały wieczór i słuchać...
Nawet w najcięższych czasach nie sprzedałbym tego instrumentu. Stanowi on bowiem jedyną pamiątkę po dzieciństwie, jedynym okresie szczęścia w moim życiu.
Potrząsam głową chcąc pozbyć się tych myśli. Nie teraz...
Ostatni raz patrzę na pokój, w którym mieszkałem przez wszystkie szesnaście lat mojego życia, po czym wymykam się przez okno.


Na placu przed Pałacem Sprawiedliwości gromadzą się tłumy młodych dziewcząt i chłopców. Układani są alfabetycznie, jak towar na półkach. Chwilę później dociera do mnie, że przecież właśnie tak jest: Kapitol wykorzystuje nas dla własnej uciechy i zapotrzebowań.
W szkole... coś o tym mówili... Była jakaś starożytna zasada:
"Panem et circenses"
Oznacza to coś, w stylu: "Chleba i igrzysk". Od tego właśnie jesteśmy. Żeby zapewniać obydwie rzeczy...
Moje rozmyślania zakłócają głośne dźwięki hymnu Panem. Wszyscy musimy stać na baczność, podczas gdy wyświetlany jest film o Mrocznych Dniach, czyli o wojnie Kapitolu z dystryktami. Skutkiem tejże wojny było powstanie Głodowych Igrzysk. Każde z poległych dwunastu dystryktów, zobowiązało się co roku dostarczać trybut, w postaci dwóch nastolatków, "którzy szkoleni w sztuce przetrwania, będą walczyli o życie."
Rozkoszne.

Na estradę wkraczają dumni urzędnicy, omiatając nas swoim potężnym i wszechmocnym spojrzeniem.
Bez dalszych wstępów, do kuli dożynkowej podchodzi Angela Cotte, jak zwykle upiększona maseczkami z błota i innymi okropieństwami prosto z Kapitolu.
Angela to drobna kobieta o złotych oczach i lśniących, brązowych włosach, które niechybnie są peruką. W jej osobie nie ma nic prawdziwego. Nawet głos, jak przystało na damę, jest starannie modulowany.
- Z drzewa pierwsi skaczą panowie! - grucha wesoło. Jest to typowy, miejscowy zwrot.
Angela powoli podchodzi do niebieskiego zbiornika z nazwiskami chłopców. Wyciąga rękę i zanurza w kilku tysiącach karteczek. Powietrze wśród nas wydaje się ważyć tonę. Wszyscy czekamy... 
- A na siedemdziesiątych trzecich Głodowych Igrzyskach... nasz dystrykt reprezentował będzie... John Scare! - krzyczy.

Czy ona właśnie to zrobiła? Wylosowała moje nazwisko?
Tak...

Wśród oficjeli i urzędników rozlega się cichy pomruk pełen aprobaty. Na najbardziej usatysfakcjonowaną wygląda Johanna Mason - legendarna zwyciężczyni.
Kiedy wlokę się po schodach prowadzących na scenę,w jej niebieskich oczach dostrzegam dziki błysk. 
Johanna ma dwadzieścia lat i wygrała Igrzyska cztery lata temu. Nie wyróżnia się jakimiś specjalnymi umiejętnościami, poza jedną. Jest bezwzględna. 
Gdy bezmyślnie przyglądam się jej farbowanym, blond włosom powiewającym na wietrze, rozlega się kolejny zgubny wrzask Angeli:
- Grace Headstorm!
Co takiego?!
Patrzę z niedowierzaniem na tę chudą dwunastolatkę. Jest piękna, ma niewinne, zielone oczy... Ona ma startować w Igrzyskach?! Jej ojciec jest burmistrzem, wszyscy myśleli, że jest ustawiona. 
Kiedy Grace wchodzi na estradę, cała krew odpływa z jej twarzy, a dłonie zaciska kurczowo na talii.
Odwracam się i spoglądam na widownię. Naprawdę nikt nie chce zgłosić się za tę małą, nieporadną dziewczynkę? Naprawdę chcą patrzyć na jej śmierć? 
Kątem oka zauważam, że burmistrz Headstorm gotuje się ze wściekłości. Kiedy do wybuchu brakuje już niewiele, Angela detonuje bombę, mówiąc:
- Ah! Jakie to piękne - patrzeć na młodą dziewczynę, gotową do walki!
Nikt nie przewiduje reakcji burmistrza. Headstorm szarżuje prosto na Angelę i zaciska palce na jej szyi. 
Gdy mistrzyni taktu zaczyna brakować tchu, Strażnicy Pokoju odciągają najwyższego urzędnika za kulisy. 

Dobiega nas odgłos strzału...