Rozdział z punktu widzenia Grace
• • •
- Grace, teraz twoja kolej. - mówi Chris, budząc mnie ze stanu delikatnego odrętwienia. Prostuję się i przełykam ślinę. Otwieram usta, które po chwili same się zamykają.
"Co z tobą, dziewczyno?!" - karcę się w myślach. Mam opowiedzieć im, co potrafię... Ale sęk w tym, że ja NIC nie umiem. Przez cały pobyt w Kapitolu nie dopuszczałam do siebie tego faktu, jednak nie mogę dłużej oszukiwać rzeczywistości.
Zbieram się w sobie i wzruszając ramionami, mówię:
- Jestem beznadziejna.
W tym momencie, zamglone oczy Johna kierują się na mnie. Patrzy na mnie... ze zdziwieniem. Chwilę potem, znów znika z rzecywistości i zatapia się w swoich myślach.
Ten jego wzrok podziałał na mnie, jak płachta na byka. Odrzucam włosy na plecy i hardo kontynuuję:
- Tak, nic nie umiem. Ale wiedzcie, że nie poddam się bez walki. Będę gryzła, pluła i kopała, a...
- Nawet o tym nie myśl! - wrzeszczy zdumiona Johanna. - Głupia dziewczyno, czy ty myślisz, że swoimi ząbkami zdołasz pokonać uzbrojonego po uszy, stukilowego zawodowca?!
Zdezorientowana nagłym wybuchem mentorki Johna, szukam pomocy u Chrisa. Ale ten mówi tylko:
- Emm... Grace, Johanna ma rację...
Po chwili namysłu, w głębi ducha przyznaję im rację. Jednak na zewnątrz wzruszam tylko ramionami.
Uspokojeni mentorzy zapadają się na powrót w miękkich fotelach.
- W takim razie... Co mi proponujecie? Mam tam stać i czekać, aż ktoś mnie zabije? - pytam, powodując, że Chris aż się wzdryga.
- Ani się waż tak myśleć... - zaczyna groźnym tonem Johanna.
- Ekhem. Może przejdziecie do sedna sprawy? Za dziesięć minut musimy wychodzić... - wtrąca Adam, stylista Johna. A właściwie, boski, przystojny, seksowny i ...
- Dobrze, dobrze... Grace, przestań gapić się na Adama i słuchaj uważnie. - mówi Chris poważnym tonem. - Na arenie, John pójdzie własną ścieżką. Nie próbuj go szukać, bo możesz co najwyżej sprowadzić na jego trop zawodowców. Naszą wskazówką dla ciebie jest... znalezienie sojusznika. - kontynuuje mój mentor, a ja potulnie kiwam głową.
- Na najbliższej sesji treningowej, postaraj zaprzyjaźnić się z dziew... - zaczyna Johanna, ale wzburzona, nie pozwalam jej dokończyć myśli.
- Sama wiem najlepiej, kogo wybrać! - warczę poirytowana. Spodziewam się, że zwyciężczyni obrzuci mnie morderczym spojrzeniem; ale ta tylko się uśmiecha.
Przez jedną minutę, która wydaje się być godziną, słychać tylko nasze oddechy. W końcu, do salonu wchodzi Angela.
- Hihihi, żebyście widzieli minę Haymitcha, kiedy... O, nie! Spóźniłam się? - zapytała płaczliwym głosem, ściągając na siebie uwagę Johna. Uśmiecham się, wiedząc, że zaraz usłyszę poprawiający humor głos Johna.
Ale on tylko potrząsa głową z politowaniem i wymownie wstaje z miejsca.
Wszyscy czynimy to samo, zostawiając Angelę malującą się na kanapie.
• • •
Ośrodek Szkoleniowy to gigantyczny, wielopoziomowy budynek, kształtem przypominający... nic. Jego bryła rozciąga się, niczym kanciasta plama żywiczna na ubraniach ludzi zamieszkujących Dystrykt Siódmy.
Czarująco obrzydliwe.
Kiedy wchodzimy do środka, wita nas kobieta imieniem Atala. Z tego, co zrozumiałam, będzie ona naszą doradczynią w sprawie szkolenia.
Atala nie jest jakaś wyjątkowo ładna; nie wygląda także na zbyt mądrą. Kiedy swoim aksamitnym głosem nakazuje naszej ekipie odejście, parskam śmiechem, a John obdarza mnie zdziwionym spojrzeniem. "Tak, tak, patrz na mnie jak na wariatkę. Zobaczymy, jak zarozumiały będziesz na arenie. Pewnie będę musiała cię ratować..." - odzywa się hardy głos w mojej głowie.
Nasza 'niania' pokrótce objaśnia nam zasady panujące na treningach. 'Żadnych bijatyk z innymi trybutami, chyba nie chcecie zrobić sobie ku-ku.'
'O godzinie trzynastej zarządzamy półgodzinną przerwę na obiadek'.
Grrr! Takie osoby powinno się topić w sosie guacamole!
W końcu, dostajemy się do przestronnej hali ćwiczebnej. Na widok tylu różnych rodzajów broni, aż się chce skakać z radości - na pewno znajdę coś dla siebie. Cała w podskokach, biegnę do stanowiska strzeleckiego. John patrzy za mną, ale sam decyduje się na rzucanie oszczepem.
Wbrew pozorom, strzelectwo wcale nie jest takie łatwe. Mija przynajmniej pół godziny, zanim mojej strzale udaje się dosięgnąć tarczy. Po trzech godzinach strzelam prawie w sam środek, za każdym razem. Zadowolona ze swoich postępów, odkładam łuk na bok i wolnym krokiem zmierzam ku stanowisku rozpoznawania jadalnych roślin. Tutaj idzie mi zdecydowanie gorzej. Raz po raz wybieram trujące jagody, zamiast gorzej wyglądających, jadalnych porzeczek. Kiedy męczę się już drugą godzinę, za moimi plecami rozlega się głos:
- Może ci pomóc?
Gwałtownie odwracam się ku przybyszowi, który ośmielił się zakłócić mój spokój. Na macie obok mnie przysiada wysoka, opalona dziewczyna. Przypominam sobie o zaleceniach mentorów, dlatego miłym głosem odpowiadam:
- Nie, dzięki. Straciłam już do tego cierpliwość.
Dziewczyna sięga na stół, po czym rzuca mi tajemniczy owoc.
- Trzymaj. - woła ów zawodniczka. - Bez obaw, nie zabiłabym cię na oczach organizatorów. - dodaje pospieszne, widząc moją nieufną minę.
Zapada niezręczna cisza. Cholera, bardzo niezręczna. Nie mogę zaprzepaścić tej szansy, dlatego mówię:
- Jesteś z Jedenastki, prawda?
- Taaak. Mam na imię Olivia. - odpowiada dziewczyna.
- Miło poznać. Jestem Grace, Dystrykt Siódmy. - zaczynam ze słodkim uśmieszkiem, ale Olivia zdaje się mnie nie zauważać.
- Kim jest ten chłopak? - pyta po chwili. W jej głosie da się wyczuć zaciekawienie i pożądanie. Odwracam się we wskazanym kierunku i widzę Johna, gawędzącego z jakąś zawodową trybutką.
- To? Ach, to tylko John, mój partner z Siódemki. - odpowiadam, z całą dozą obojętności, na jaką mogę się zdobyć.
Olivia spogląda na mnie z zazdrością.
- Boże, jaki przystojniak. Naaaah, chyba zaraz do niego podejdę... - wzdycha, ale ja odradzam jej ten pomysł:
- Daj spokój, wątpię, żeby był zadowolony. Spójrz, jak patrzy na tę dziewczynę...
- Hmm. Masz rację. - przyznaje niechętnie.
W tym momencie rozlega się syrena obwieszczająca przerwę obiadową.
Na tę chwilę jestem całkowicie pewna dwóch rzeczy: mam broń i sojusznika.
__________________________
Dziękuję Uli W. za betowanie. A teraz: nie wkurzajcie się, że zostawiłem niewytłumaczone spotkanie Johna z zawodową trybutką, tego oczekujcie jutro. :3
środa, 8 sierpnia 2012
poniedziałek, 6 sierpnia 2012
Rozdział 7 - Awoksa
Rano, pierwszy raz od dłuższego czasu, budzę się wyspany. Z rozkosznym uczuciem w mięśniach, przeciągam się i wygrzebuję z kołdry. Z uśmiechem na ustach, spoglądam na swoją leśną ostoję; a więc to nie był sen. Wczoraj wieczorem wszystko to wydawało się zbyt piękne i idealne, by być prawdziwe.
Jednak teraz pierwsze wrażenie minęło; w tej chwili tak przyziemne rzeczy są mi obojętne.
Starając nie patrzyć się na pokusy wokół mnie, idę do łazienki. Ale zatrzymuję się w pół kroku, ponieważ przypomniałem sobie, że moje stare ubrania zostały najprawdopodobniej wyrzucone. Z rezygnacją podchodzę do wielkiej, dębowej szafy. Kiedy otwieram jej potężne drzwi, okazuje się, że wieszaki z najróżniejszymi ubraniami ciągną się wgłąb ściany.
'Cholera' - myślę. W Siódemce nigdy nie miałem większego wyboru, w kwestii ubrań. Właściwie, nie miałem ż a d n e g o. Codziennie ubierałem się w czarną bluzkę, brązowe spodnie i kurtkę. A teraz?
Zdenerwowany, zamykam szafę i dociskam plecami jej drzwi. Biorę parę głębszych oddechów, po czym prędko otwieram wrota zagłady, by wybrać pierwszy lepszy wieszak, który się napatoczy. Otwieram oczy i patrzę na swoją zdobycz.
Fioletowy szalik.
W mojej głowie rozlega się wolne, szydercze klaskanie, które po chwili zostaje zastąpione soczystymi wiązankami.
Cały czas z szalikiem w ręku, chodzę po pokoju. Tam i z powrotem. Tam i z powrotem...
'Yyy, John, co ty robisz?' - odzywa się głos Johanny w mojej głowie.
'A co, nie widać...? Chodzę, nie?' - odpowiadam jej w myślach.
Nagle zauważam mały, niebieski guziczek przy drzwiach. Podchodzę do niego; powoli, by się nie potknąć i nie uruchomić jakiegoś alarmu. Ale okazuje się, że nie mam się czego obawiać - na przycisku narysowana jest postać człowieka trzymającego w jednej ręce tacę z posiłkiem, a w drugiej - wieszak z ubraniem.
Po chwili zastanowienia, dochodzę do wniosku, że chodzi tu o awoksę.
Wczoraj, tuż po Paradzie Trybutów, spytałem Adama, kim są ci wszyscy ludzie ubrani na biało.
- To awoksy. - odpowiedział mi stylista.
- To CO jest? - zapytałem ponownie.
- A w o k s y. Są to... Ludzie, którzy... W przeszłości dopuścili się zbrodni przeciw Kapitolowi. Za karę obcięto im języki, tak, aby nigdy więcej nie mogli nic powiedzieć. - rzekł, definitywnie kończąc rozmowę, i pospiesznie odszedł, by porozmawiać z Johanną.
Gdyby jednak został jeszcze moment, zobaczyłby, że zwracam cały swój obiad.
Przez cały wczorajszy dzień, po głowie chodziło mi to słowo.
'Języki'.
Teraz, gwałtownie potrząsam głową, chcąc pozbyć się takich myśli. Biorę głęboki oddech, sam już nie wiem, po raz który dzisiaj, i delikatnie naciskam guzik.
Nie mijają trzy sekundy, a do mojego pokoju wchodzi wysoka kobieta o nijakich, szarych włosach. Kiedy zatrzymuje się na środku pokoju, wykonuje ukłon. Od tej chwili, patrzę na nią ze smutkiem. Ta kobieta przebyła piekło, wzdłuż i wszerz; postanawiam odrobinę złagodzić jej cierpienia.
Delikatnie uśmiecham się i unoszę wieszak z tym przeklętym, fioletowym szalikiem w górę, po czym spoglądam błagalnie na awoksę.
Ta, bez słowa podchodzi do szafy i wyjmuje zielony kombinezon z białą cyfrą '7' na rękawach.
Uśmiecham się trochę szerzej i poruszam ustami, jakbym mówił 'Dziękuję'. Ta pokłania się jeszcze raz, ale kiedy wychodzi z apartamentu, dostrzegam na jej ustach słaby i niepewny uśmiech.
Przez kilka minut patrzę tępo w podłogę. Mój umysł zalewają koszmarne myśli, o zamienianiu w awoksę i śmierci na arenie.
Zbieram się jednak w sobie i pewnym krokiem wchodzę do łazienki.
• • •
Po zakończeniu wszelkich porannych obrządków, ubrany w opinający ciało kombinezon, idę do salonu. Tam mają czekać na mnie i Grace członkowie naszej ekipy przygotowawczej.
W gardle czuję wielką gulę; jakbym zaraz miał zemdleć. Spoglądam na Grace, dzielnie kroczącą obok mnie - ta wygląda o wiele lepiej. Rozdrażniony, postanawiam wziąć się w garść.
W głównym pokoju naszych apartamentów, czekają na nas Johanna, Chris i Adam. Wszyscy są w wyśmienitych humorach, ale kiedy mentorka przygląda się mojej twarzy - markotnieje. Cóż, ma pewne doświadczenie w wykrywaniu emocji...
- Dzień dobry, śpiące królewny! - zaczyna beztrosko Chris.
- Dzień dobry, deklu - witam go z całą uprzejmością, na jaką mnie stać.
W tym momencie Grace i Johanna parskają śmiechem, a Adam patrzy na mnie wesołymi oczami. Świetnie, stałem się nadwornym błaznem... Trzeba było trzymać gębę na kłódkę.
- Taaaak, witam. Jak wiecie, przez najbliższe dni będziecie uczestniczyć w najważniejszym etapie Igrzysk. A mianowicie w treningach i prezentacji. - mówi Chris.
Mam na końcu języka wyjątkowo ciętą ripostę, ale postanawiam się zamknąć.
- W takim razie może usiądziemy i porozmawiamy o taktyce, co? - proponuje mentor.
Siadamy w wielkich, skórzanych fotelach, każdy z kubkiem herbaty w ręku.
- Może zaczniemy od John'a, jak myślicie? - przejmuje pałeczkę Johanna. Wszyscy potakują, słychać potwierdzające szmery.
Cisza.
- Yhm. No to co mam robić...? - pytam zdezorientowany.
- Na początek opowiedz nam o swoich talentach; umiejętnościach - zachęca mnie Adam.
Zażenowany, mówię:
- Yyy, tego... Umiem się wspinać, dobrze posługuję się siekierą... I to by było na tyle...
- Jeszcze jedno - przerywa mi Grace - Jesteś mistrzem w walce na miecze.
- Nie, no, bez przesady... - odzywam się, ale Johanna piorunuje mnie wzrokiem i ponagla Grace.
- Więc... W naszej szkole co roku odbywają się zawody w ciosaniu drewna. Chodzi o to, kto pierwszy zetnie stojące drzewo nie posługując się siekierą... - kontynuuje cicho Grace
- Aha, już rozumiem. - mówi z uznaniem Johanna, po czym spogląda na mnie z uśmiechem.
- Czyli co mam robić? - pytam, już lekko poirytowany.
- Hmm, myślę, że nie powinieneś się wychylać. Obejdź jak najwięcej stanowisk, szczególnie rozpoznawanie roślin i inne takie. - odpowiada mentorka, a ja kiwam głową. - Aha, i jeszcze jedno. Postaraj się zawiązać parę 'przyjaźni', za pół godziny powiem ci, kto jest godny uwagi. A teraz przechodzimy do Grace...
Radosna paplanina strasznie mnie nuży, po chwili opieram głowę na ręce i wyłapuję co piąte słowo. Zaczynam myśleć o sojusznikach na arenie; mała część mnie łudzi się, że dziewczyna z Dwójki może pomóc mi przetrwać...
Dziękuję Uli W. za przeczytanie i betowanie, następny rozdział już się robi. Kurczę, mam natchnienie. ;>
Jednak teraz pierwsze wrażenie minęło; w tej chwili tak przyziemne rzeczy są mi obojętne.
Starając nie patrzyć się na pokusy wokół mnie, idę do łazienki. Ale zatrzymuję się w pół kroku, ponieważ przypomniałem sobie, że moje stare ubrania zostały najprawdopodobniej wyrzucone. Z rezygnacją podchodzę do wielkiej, dębowej szafy. Kiedy otwieram jej potężne drzwi, okazuje się, że wieszaki z najróżniejszymi ubraniami ciągną się wgłąb ściany.
'Cholera' - myślę. W Siódemce nigdy nie miałem większego wyboru, w kwestii ubrań. Właściwie, nie miałem ż a d n e g o. Codziennie ubierałem się w czarną bluzkę, brązowe spodnie i kurtkę. A teraz?
Zdenerwowany, zamykam szafę i dociskam plecami jej drzwi. Biorę parę głębszych oddechów, po czym prędko otwieram wrota zagłady, by wybrać pierwszy lepszy wieszak, który się napatoczy. Otwieram oczy i patrzę na swoją zdobycz.
Fioletowy szalik.
W mojej głowie rozlega się wolne, szydercze klaskanie, które po chwili zostaje zastąpione soczystymi wiązankami.
Cały czas z szalikiem w ręku, chodzę po pokoju. Tam i z powrotem. Tam i z powrotem...
'Yyy, John, co ty robisz?' - odzywa się głos Johanny w mojej głowie.
'A co, nie widać...? Chodzę, nie?' - odpowiadam jej w myślach.
Nagle zauważam mały, niebieski guziczek przy drzwiach. Podchodzę do niego; powoli, by się nie potknąć i nie uruchomić jakiegoś alarmu. Ale okazuje się, że nie mam się czego obawiać - na przycisku narysowana jest postać człowieka trzymającego w jednej ręce tacę z posiłkiem, a w drugiej - wieszak z ubraniem.
Po chwili zastanowienia, dochodzę do wniosku, że chodzi tu o awoksę.
Wczoraj, tuż po Paradzie Trybutów, spytałem Adama, kim są ci wszyscy ludzie ubrani na biało.
- To awoksy. - odpowiedział mi stylista.
- To CO jest? - zapytałem ponownie.
- A w o k s y. Są to... Ludzie, którzy... W przeszłości dopuścili się zbrodni przeciw Kapitolowi. Za karę obcięto im języki, tak, aby nigdy więcej nie mogli nic powiedzieć. - rzekł, definitywnie kończąc rozmowę, i pospiesznie odszedł, by porozmawiać z Johanną.
Gdyby jednak został jeszcze moment, zobaczyłby, że zwracam cały swój obiad.
Przez cały wczorajszy dzień, po głowie chodziło mi to słowo.
'Języki'.
Teraz, gwałtownie potrząsam głową, chcąc pozbyć się takich myśli. Biorę głęboki oddech, sam już nie wiem, po raz który dzisiaj, i delikatnie naciskam guzik.
Nie mijają trzy sekundy, a do mojego pokoju wchodzi wysoka kobieta o nijakich, szarych włosach. Kiedy zatrzymuje się na środku pokoju, wykonuje ukłon. Od tej chwili, patrzę na nią ze smutkiem. Ta kobieta przebyła piekło, wzdłuż i wszerz; postanawiam odrobinę złagodzić jej cierpienia.
Delikatnie uśmiecham się i unoszę wieszak z tym przeklętym, fioletowym szalikiem w górę, po czym spoglądam błagalnie na awoksę.
Ta, bez słowa podchodzi do szafy i wyjmuje zielony kombinezon z białą cyfrą '7' na rękawach.
Uśmiecham się trochę szerzej i poruszam ustami, jakbym mówił 'Dziękuję'. Ta pokłania się jeszcze raz, ale kiedy wychodzi z apartamentu, dostrzegam na jej ustach słaby i niepewny uśmiech.
Przez kilka minut patrzę tępo w podłogę. Mój umysł zalewają koszmarne myśli, o zamienianiu w awoksę i śmierci na arenie.
Zbieram się jednak w sobie i pewnym krokiem wchodzę do łazienki.
• • •
Po zakończeniu wszelkich porannych obrządków, ubrany w opinający ciało kombinezon, idę do salonu. Tam mają czekać na mnie i Grace członkowie naszej ekipy przygotowawczej.
W gardle czuję wielką gulę; jakbym zaraz miał zemdleć. Spoglądam na Grace, dzielnie kroczącą obok mnie - ta wygląda o wiele lepiej. Rozdrażniony, postanawiam wziąć się w garść.
W głównym pokoju naszych apartamentów, czekają na nas Johanna, Chris i Adam. Wszyscy są w wyśmienitych humorach, ale kiedy mentorka przygląda się mojej twarzy - markotnieje. Cóż, ma pewne doświadczenie w wykrywaniu emocji...
- Dzień dobry, śpiące królewny! - zaczyna beztrosko Chris.
- Dzień dobry, deklu - witam go z całą uprzejmością, na jaką mnie stać.
W tym momencie Grace i Johanna parskają śmiechem, a Adam patrzy na mnie wesołymi oczami. Świetnie, stałem się nadwornym błaznem... Trzeba było trzymać gębę na kłódkę.
- Taaaak, witam. Jak wiecie, przez najbliższe dni będziecie uczestniczyć w najważniejszym etapie Igrzysk. A mianowicie w treningach i prezentacji. - mówi Chris.
Mam na końcu języka wyjątkowo ciętą ripostę, ale postanawiam się zamknąć.
- W takim razie może usiądziemy i porozmawiamy o taktyce, co? - proponuje mentor.
Siadamy w wielkich, skórzanych fotelach, każdy z kubkiem herbaty w ręku.
- Może zaczniemy od John'a, jak myślicie? - przejmuje pałeczkę Johanna. Wszyscy potakują, słychać potwierdzające szmery.
Cisza.
- Yhm. No to co mam robić...? - pytam zdezorientowany.
- Na początek opowiedz nam o swoich talentach; umiejętnościach - zachęca mnie Adam.
Zażenowany, mówię:
- Yyy, tego... Umiem się wspinać, dobrze posługuję się siekierą... I to by było na tyle...
- Jeszcze jedno - przerywa mi Grace - Jesteś mistrzem w walce na miecze.
- Nie, no, bez przesady... - odzywam się, ale Johanna piorunuje mnie wzrokiem i ponagla Grace.
- Więc... W naszej szkole co roku odbywają się zawody w ciosaniu drewna. Chodzi o to, kto pierwszy zetnie stojące drzewo nie posługując się siekierą... - kontynuuje cicho Grace
- Aha, już rozumiem. - mówi z uznaniem Johanna, po czym spogląda na mnie z uśmiechem.
- Czyli co mam robić? - pytam, już lekko poirytowany.
- Hmm, myślę, że nie powinieneś się wychylać. Obejdź jak najwięcej stanowisk, szczególnie rozpoznawanie roślin i inne takie. - odpowiada mentorka, a ja kiwam głową. - Aha, i jeszcze jedno. Postaraj się zawiązać parę 'przyjaźni', za pół godziny powiem ci, kto jest godny uwagi. A teraz przechodzimy do Grace...
Radosna paplanina strasznie mnie nuży, po chwili opieram głowę na ręce i wyłapuję co piąte słowo. Zaczynam myśleć o sojusznikach na arenie; mała część mnie łudzi się, że dziewczyna z Dwójki może pomóc mi przetrwać...
Dziękuję Uli W. za przeczytanie i betowanie, następny rozdział już się robi. Kurczę, mam natchnienie. ;>
niedziela, 5 sierpnia 2012
Rozdział 6 - Szaleję
Dom. Jedno krótkie słowo potrafi sprawić, że człowieka zalewa fala ciepła. Wszelkie przeciwności losu kryją się w cieniu, natomiast serce rośnie - przepełnione nadzieją i szczęściem.
Wszelkie wspomnienia, chwile spędzone z przyjaciółmi, szkolne lata... Nic nie działa tak dobrze, jak sama myśl o nich.
Nieustanna bitwa w moim sercu wydaje się przesądzona - rozpacz ponosi sromotną klęskę. Każdy, nawet najdrobniejszy okruch szczęścia, utwierdza już i tak mocną pozycję rozsądku i zdrowego myślenia.
Jednak, nie należy z tym przesadzać. Z nadmiarem euforycznych myśli wiąże się zagubienie, które może doprowadzić do zamknięcia się w sobie lub histerii.
Dlatego, kiedy spoglądam na mój apartament, dosłownie obsiany roślinami, mam mieszane uczucia. Z jednej strony, cieszę się, że tych parę dni, które pozostały do końca mojego życia, mogę spędzić wśród drzew... W końcu nie wiadomo, co zastanę na tej przeklętej arenie.
Z drugiej strony, mam ochotę uciec; jak najdalej od tego pomieszczenia. Wydaje mi się, że wszystkie te rośliny są tajną bronią rozpaczy; próbują sprawić, bym się załamał.
Niezdecydowany, stoję w progu. Omiatam wzrokiem każdy kąt pokoju. Nie zauważywszy żadnych anomalii, wchodzę do apartamentu, zamykając drzwi.
Rozglądam się po sporym pomieszczeniu, kiedy do oczu napływa mi łza - jedyna, samotna.
Zdecydowanym ruchem, ocieram twarz.
"Muszę być twardy..." - rozbrzmiewa głos w mojej głowie.
Milcząc, przytakuję tej myśli.
Powoli podchodzę do łóżka. Jest wykonane z ciemnego drewna, niewątpliwie z mahoniu; ma nieregularny kształt, jak wielka plama.
Przysiadam na skraju materaca i zafascynowany dotykam błyszczącej, zielonej narzuty. Oddycham głęboko; w powietrzu czuć zapach mchu.
Już całkowicie uspokojony, stąpam po wykładzinie - tak wielobarwnej, i tak sprężystej, że można poczuć się jak na łące.
W podskokach, podbiegam do sporego, prostokątnego okna.
Moim oczom ukazuje się panorama oświetlonego miasta, dziesięć razy większego, niż mój dystrykt.
Przyciskam dłoń do szyby, kiedy zauważam mały, złoty pilot leżący na nocnym stoliku.
Delikatnie podnoszę go i przysuwam sobie pod nos. Zastanawiam się, do czego może on służyć, ale nie widzę żadnej instrukcji, czy choćby wskazówki.
Wzruszam ramionami. Ryzyk - fizyk. Najwyżej cały pokój wybuchnie.
Rozbawiony swoim tokiem myślenia, naciskam guziki na oślep i odkrywam działanie urządzenia. Każdy przycisk opatrzony jest malutkim rysunkiem. Raz jest to kwiatek, raz drobna postać człowieka. Naciśnięcie jednego z nich, sprawia, że cały wystrój pokoju, zaczyna się zmieniać! Ze ścian wysuwają się obrazy, wykładzina i łóżko zmieniają kolor i teksturę, a z drobnych głośników na suficie lecą składanki odgłosów - od śpiewania ptaka po gwar rozmów. A to wszystko za sprawą jednego, malutkiego guziczka.
Zadowolony, przyciskam kółko z miniaturą drzewa - teraz wszystko wraca do stanu, w jakim zastałem apartament na początku.
Promieniejąc, wchodzę do pomieszczenia, które ma być łazienką, a w rzeczywistości jest prawdziwym rajem na ziemi.
Przez środek pomieszczenia przepływa strumyk krystalicznie czystej wody. Na gigantycznej wannie stoi sto rodzajów najpiękniejszych kwiatów. Od białych róż, po tęczowe storczyki.
Prawie piszcząc ze szczęścia, wychodzę z powrotem do sypialni. Zaczynam biec i z całym impetem rzucam się na łóżko.
Zakopuję się w pachnącej kołdrze, nawet nie zwracając uwagi, że drzwi wyjściowe zostały zamknięte od zewnątrz...
Wszelkie wspomnienia, chwile spędzone z przyjaciółmi, szkolne lata... Nic nie działa tak dobrze, jak sama myśl o nich.
Nieustanna bitwa w moim sercu wydaje się przesądzona - rozpacz ponosi sromotną klęskę. Każdy, nawet najdrobniejszy okruch szczęścia, utwierdza już i tak mocną pozycję rozsądku i zdrowego myślenia.
Jednak, nie należy z tym przesadzać. Z nadmiarem euforycznych myśli wiąże się zagubienie, które może doprowadzić do zamknięcia się w sobie lub histerii.
Dlatego, kiedy spoglądam na mój apartament, dosłownie obsiany roślinami, mam mieszane uczucia. Z jednej strony, cieszę się, że tych parę dni, które pozostały do końca mojego życia, mogę spędzić wśród drzew... W końcu nie wiadomo, co zastanę na tej przeklętej arenie.
Z drugiej strony, mam ochotę uciec; jak najdalej od tego pomieszczenia. Wydaje mi się, że wszystkie te rośliny są tajną bronią rozpaczy; próbują sprawić, bym się załamał.
Niezdecydowany, stoję w progu. Omiatam wzrokiem każdy kąt pokoju. Nie zauważywszy żadnych anomalii, wchodzę do apartamentu, zamykając drzwi.
Rozglądam się po sporym pomieszczeniu, kiedy do oczu napływa mi łza - jedyna, samotna.
Zdecydowanym ruchem, ocieram twarz.
"Muszę być twardy..." - rozbrzmiewa głos w mojej głowie.
Milcząc, przytakuję tej myśli.
Powoli podchodzę do łóżka. Jest wykonane z ciemnego drewna, niewątpliwie z mahoniu; ma nieregularny kształt, jak wielka plama.
Przysiadam na skraju materaca i zafascynowany dotykam błyszczącej, zielonej narzuty. Oddycham głęboko; w powietrzu czuć zapach mchu.
Już całkowicie uspokojony, stąpam po wykładzinie - tak wielobarwnej, i tak sprężystej, że można poczuć się jak na łące.
W podskokach, podbiegam do sporego, prostokątnego okna.
Moim oczom ukazuje się panorama oświetlonego miasta, dziesięć razy większego, niż mój dystrykt.
Przyciskam dłoń do szyby, kiedy zauważam mały, złoty pilot leżący na nocnym stoliku.
Delikatnie podnoszę go i przysuwam sobie pod nos. Zastanawiam się, do czego może on służyć, ale nie widzę żadnej instrukcji, czy choćby wskazówki.
Wzruszam ramionami. Ryzyk - fizyk. Najwyżej cały pokój wybuchnie.
Rozbawiony swoim tokiem myślenia, naciskam guziki na oślep i odkrywam działanie urządzenia. Każdy przycisk opatrzony jest malutkim rysunkiem. Raz jest to kwiatek, raz drobna postać człowieka. Naciśnięcie jednego z nich, sprawia, że cały wystrój pokoju, zaczyna się zmieniać! Ze ścian wysuwają się obrazy, wykładzina i łóżko zmieniają kolor i teksturę, a z drobnych głośników na suficie lecą składanki odgłosów - od śpiewania ptaka po gwar rozmów. A to wszystko za sprawą jednego, malutkiego guziczka.
Zadowolony, przyciskam kółko z miniaturą drzewa - teraz wszystko wraca do stanu, w jakim zastałem apartament na początku.
Promieniejąc, wchodzę do pomieszczenia, które ma być łazienką, a w rzeczywistości jest prawdziwym rajem na ziemi.
Przez środek pomieszczenia przepływa strumyk krystalicznie czystej wody. Na gigantycznej wannie stoi sto rodzajów najpiękniejszych kwiatów. Od białych róż, po tęczowe storczyki.
Prawie piszcząc ze szczęścia, wychodzę z powrotem do sypialni. Zaczynam biec i z całym impetem rzucam się na łóżko.
Zakopuję się w pachnącej kołdrze, nawet nie zwracając uwagi, że drzwi wyjściowe zostały zamknięte od zewnątrz...
Subskrybuj:
Posty (Atom)