wtorek, 10 lipca 2012

Rozdział 3 - Kapitol

Rozdział 3

Kiedy byłem młodszy, nie interesowała mnie moda. Po pierwsze - jestem chłopakiem, a po drugie... cóż, ledwo wyrabiałem w trzynastogodzinnej pracy.
Nie obchodziło mnie, jak powinien prezentować się trybut doskonały. Jednak teraz, gdy Grace siada między mną a Johanną, postanawiam natychmiast zmienić to nastawienie.
Oniemiały, przyglądam się córce burmistrza - tak niewinnej, tak dziewczęcej. 
Pełen podziwu przypatruję się jej pofarbowanym na kruczo-czarno włosom, jej soldnemu makijażowi. 
Po chwili, moją uwagę przyciągają ubrania. Grace ma na sobie skórzaną kurtkę, czerwony podkoszulek i dżinsy, a na nogach ma... glany! Tak, dziewczyna, której nigdy wcześniej nie widziałem bez szpilek i spódnicy, ubrała obrzydliwe, wojskowe buty! 
Nic dziwnego, że Johanna zasyczała, Chris przeszedł samego siebie (co nie było jakimś wyzwaniem). 
Po dłuższej chwili milczenia, odzywam się:
- Punkt dla ciebie, Chris. - to mówiąc, odwracam się, by spojrzeć na Johannę. Już wiem, że popełniłem wielki błąd, chwaląc triumfatora - spojrzenie mojej mentorki byłoby w stanie stopić żelazo. 
Natychmiast przenoszę więc wzrok z powrotem na Grace. Dopiero teraz zauważam więcej szczegółów.
Na każdym palcu ma po kilka pierścionków z jakimś czerwonym kamieniem szlachetnym, a do kurtki przypięła maleńką broszkę w kształcie noża, miecza... wszystko mi jedno, bo w tym momencie spoglądam jej w oczy i prawie odskakuję. Piękną, czystą zieleń zastępuje... czerwień. Krwisty, głęboki szkarłat.

Nagle powietrze przecina złowrogi warkot Johanny.
- Więc dobrze! Chcesz wojny, to będziesz ją miał, ty nażelowany idioto! - wrzeszczy moja mentorka. Ups, chyba powinniśmy uciekać...
- Zupełnie nie rozumiem, o co ci chodzi, Johanna. - mówi spokojnie Chris. Hmm... albo jest odważny, albo, najzwyczajniej w świecie, głupi. Tak, chyba zostanę przy tej drugiej wersji...

- Świetnie! Rób ze swojej zawodniczki dziwoląga, proszę bardzo! Ale do Johna nawet się nie zbliżaj! Prawdę mówiąc, jest on chyba najlepszym zawodnikiem w historii Siódmego Dystryktu, a ty tego nie zepsujesz, głupi głupku!

Sytuacja byłaby komiczna, gdyby nie widok Johanny. Na myśl przychodzi mi jedno - wilk. Tak się zachowuje dziki pies, kiedy osaczy swoją ofiarę. W naszych lasach bardzo powszechne są zaginięcia z tego powodu. 

Mentorka nadal wrzeszczy i ciągnie mnie do wyjścia. Próbuję odwrócić się i powiedzieć coś w stylu: "Przepraszam", ale Johanna już zatrzaskuje za nami drzwi. 
Gdy dochodzimy do mojego przedziału, zwyciężczyni mówi:
- Nie martw się. Ja nie mam zamiaru cię zmieniać. Pewnie się ze mną zgodzisz - chcę, abyś na arenie był sobą. Masz wspaniałą osobowość i charyzmę. Publiczność cię pokocha. A co do wyglądu, to chcę, żeby pomógł ci wykwalifikowany stylista. Zwróć uwagę na słowo: "pomógł". Ty dyktujesz warunki. To ty decydujesz o swoim losie.

Po czym szybko odchodzi. Nie mam czasu, aby o tym pomyśleć, ale bardzo się cieszę, że trafiłem na Johannę...


Wkrótce dojeżdżamy do Kapitolu. Kiedy mijamy te błyszczące w słońcu budynki, te gigantyczne fontanny, mimowolnie przypominam sobie o ludziach, którzy głodują w Siódmym Dystrykcie. Wewnątrz mnie znowu wybucha bitwa. Jednak tym razem klęska rozpaczy jest ewidentna, bo wiem, że mam przyjaciółkę, która mnie wspiera.
Kiedy w końcu wychodzimy z pociągu, jesteśmy witani przez tysiące Kapitolińczyków. Chyba całe miasto przyszło, aby zobaczyć ludzi, którzy będą walczyć dla ich uciechy. Hmm...ale raczej nam nie współczują... Dla mnie jest to okoliczność sprzyjająca, na twarz mogę nałożyć maskę wyzutą z emocji.
Kroczymy ulicą, a wokół nas krążą dziennikarze. Przypominam sobie o słowach Johanny. "Masz wspaniałą osobowość...".
Zaczynam machać do publiczności. Najpierw niemrawo, bez przekonania. Później następuje wybuch.
Moje ręce raz po raz przecinają powietrze, do ust przylgnął mi szeroki uśmiech.
"Publiczność cię pokocha..." - rozbrzmiewa mi w głowie zwielokrotniony głos Johanny.
Tak, to była pierwsza szansa na zaskarbienie sobie uwagi i sympatii Kapitolińczyków. Wykorzystałem ją i nagle wysunąłem się na prowadzenie. Przynajmniej do dzisiejszej Parady Trybutów, ludzie będą na mnie stawiać. Będą na mnie stawiać, a więc będą chcieli mnie sponsorować na arenie, gdzie podarunki bardzo często rozstrzygają losy trybuta.

Chwilę później wsiadamy do wielkich, czarnych samochodów z przyciemnionymi szybami. Grace, Chris i Johanna oddychają z ulgą; ja natomiast czuję niedosyt.
Wkrótce jesteśmy w Pawilonie Przygotowawczym. I znowu jesteśmy zadziwieni ogromem i przepychem. Angela, cała w skowronkach, mówi, że nawet klamki są tu pozłacane. To tylko utwierdza mnie w przekonaniu, iż Kapitol jest zepsuty do szpiku kości.
Podchodzimy do wielkich, metalowych drzwi z zieloną siódemką, tam przechwytują nas styliści. Przez dłuższą chwilę trwają szopki z całusami w policzek i komplementami. W końcu, Johanna i Chris wychodzą, zostawiając nas z naszymi "autorytetami w kwestii mody", jak to zgrabnie ujęła Angela.
Kątem oka zauważam, że stylistka Grace, Ellen, kręci głową z niedowierzaniem. Cóż, piękny trybut jest tu rzadkością...

Ja trafiam na Adama - wysokiego blondyna, na oko gdzieś trzydzieści lat. Z ulgą stwierdzam, że ubrany jest nie najgorzej. Mój stylista ma na sobie granatowy garnitur ze srebrnymi dodatkami i spodnie do kompletu. Jedyna dziwna rzecz, najwyraźniej narzucona przez kapitoliński styl życia, to srebrna gwiazdka namalowana na skroni. Nie powiem, wygląda ciekawie, ale trochę tandetnie. 

- Więc... będziesz moim stylistą? - pytam.
- Bystrzak z ciebie. Skąd wiedziałeś? - żartuje. Ma miły, niski głos.
- Jaśnie panująca nam Johanna mnie oświeciła...
- No tak. Kto jak kto, ale ona wie lepiej od nas. - kontynuuje Adam. Hmm... czuję, że znalazłem bratnią duszę. - A teraz rozbierz się, chyba, że cię to krępuje. 
Oczywiście, że mnie krępuje. Ale co mam zrobić? Naburmuszyć się jak pięciolatek i powiedzieć: "Nie."? 

Nic nie mówiąc, Adam obchodzi mnie dookoła. Po paru minutach, które zdawały się być godzinami, prosi mnie, abym się ubrał. Czynię tę prośbę z wielką ochotą...

Przez najbliższą godzinę, wokół mnie uwija się ekipa przygotowawcza. Czas ten jest bardzo... bolesny. Dlaczego? Trzy razy "d". Depilacja, depilacja, i coś nowego: depilacja. 
Po tych zabiegach wcierają mi w brodę jakiś krem. Po spytaniu, dowiaduję się, iż zlikwiduje on mój zarost... całkowicie.

Chwilę później przychodzi Adam z moim kostiumem na Paradę Trybutów. W tym roku, za namową (a właściwie za grożeniem oskalpowaniem) Johanny, Ellen odpuszcza, i wyjątkowo nie przebierze nas za drzewa. 
Zaciekawiony, rozwijam tobołek. Moim oczom ukazuje się przepiękny, brązowo-złoty strój, doskonale imitujący kolor drewna. 
Pospiesznie ubieram kostium, a na koniec Adam posypuje mnie czerwonym proszkiem. Jeżeli się spocę, co wydaje się nieuniknione, będę wyglądał, jakbym był cały we krwi.
Genialnie.
Gdy stylista i ekipa wychodzą z pokoju, pospiesznie podchodzę do lustra. Moje brązowe włosy i zielone oczy błyszczą w świetle lamp, a kostium nadaje mi sylwetki wojownika. Delikatnie dotykam swoich imitowanych mięśni brzucha. No tak, wata. 
Jestem wysoki, dlatego poniekąd wyglądam jak drzewo - piękne i magiczne. Ostatni raz rzucam okiem w lustro i wychodzę z pomieszczenia.

Za godzinę ujrzy mnie całe Panem. Nie mogę się doczekać...


4 komentarze:

  1. Jakichś większych błędów chyba nie było, a co do niektórych zdań dodałabym czasem jakieś słowo bądź usunęła, ale już się nie będziemy w to bawić. Każdy ma przecież własny styl.
    A teraz... Kimże bym była, gdybym nie napisała, że wszystko jest za krótkie? Opisy, dialogi i inne tego typu duperele. xD
    Nie, no serio. Musiałam to napisać, bo nie byłabym sobą, ale widzę, że długość się poprawiła, więc nie narzekam ^^
    Kiedy coś więcej?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hehe, jak sam to czytam, to nie wierzę...TRZY RAZY 'D'

      JA TO WYMYŚLIŁEM? O.o

      Usuń
  2. Hmm... jutro dodam podwójny rozdział. :D
    Będzie o Paradzie, o apartamentach i o przyjaźni z Grace...:3

    Co do długości - wieeeem. Ale gdyby było dłuższe, połowa byłaby 'pitoleniem kotka'. :D

    OdpowiedzUsuń