środa, 8 sierpnia 2012

Rozdział 8 - Olivia

Rozdział z punktu widzenia Grace

• • •

- Grace, teraz twoja kolej. - mówi Chris, budząc mnie ze stanu delikatnego odrętwienia. Prostuję się i przełykam ślinę. Otwieram usta, które po chwili same się zamykają.
"Co z tobą, dziewczyno?!" - karcę się w myślach. Mam opowiedzieć im, co potrafię... Ale sęk w tym, że ja NIC nie umiem. Przez cały pobyt w Kapitolu nie dopuszczałam do siebie tego faktu, jednak nie mogę dłużej oszukiwać rzeczywistości.
Zbieram się w sobie i wzruszając ramionami, mówię:
- Jestem beznadziejna.
W tym momencie, zamglone oczy Johna kierują się na mnie. Patrzy na mnie... ze zdziwieniem. Chwilę potem, znów znika z rzecywistości i zatapia się w swoich myślach.
Ten jego wzrok podziałał na mnie, jak płachta na byka. Odrzucam włosy na plecy i hardo kontynuuję:
- Tak, nic nie umiem. Ale wiedzcie, że nie poddam się bez walki. Będę gryzła, pluła i kopała, a...
- Nawet o tym nie myśl! - wrzeszczy zdumiona Johanna. - Głupia dziewczyno, czy ty myślisz, że swoimi ząbkami zdołasz pokonać uzbrojonego po uszy, stukilowego zawodowca?!
Zdezorientowana nagłym wybuchem mentorki Johna, szukam pomocy u Chrisa. Ale ten mówi tylko:
- Emm... Grace, Johanna ma rację...
Po chwili namysłu, w głębi ducha przyznaję im rację. Jednak na zewnątrz wzruszam tylko ramionami.
Uspokojeni mentorzy zapadają się na powrót w miękkich fotelach.
- W takim razie... Co mi proponujecie? Mam tam stać i czekać, aż ktoś mnie zabije? - pytam, powodując, że Chris aż się wzdryga.
- Ani się waż tak myśleć... - zaczyna groźnym tonem Johanna.
- Ekhem. Może przejdziecie do sedna sprawy? Za dziesięć minut musimy wychodzić... - wtrąca Adam, stylista Johna. A właściwie, boski, przystojny, seksowny i ...
- Dobrze, dobrze... Grace, przestań gapić się na Adama i słuchaj uważnie. - mówi Chris poważnym tonem. - Na arenie, John pójdzie własną ścieżką. Nie próbuj go szukać, bo możesz co najwyżej sprowadzić na jego trop zawodowców. Naszą wskazówką dla ciebie jest... znalezienie sojusznika. - kontynuuje mój mentor, a ja potulnie kiwam głową.
- Na najbliższej sesji treningowej, postaraj zaprzyjaźnić się z dziew... - zaczyna Johanna, ale wzburzona, nie pozwalam jej dokończyć myśli.
- Sama wiem najlepiej, kogo wybrać! - warczę poirytowana. Spodziewam się, że zwyciężczyni obrzuci mnie morderczym spojrzeniem; ale ta tylko się uśmiecha.
Przez jedną minutę, która wydaje się być godziną, słychać tylko nasze oddechy. W końcu, do salonu wchodzi Angela.
- Hihihi, żebyście widzieli minę Haymitcha, kiedy... O, nie! Spóźniłam się? - zapytała płaczliwym głosem, ściągając na siebie uwagę Johna. Uśmiecham się, wiedząc, że zaraz usłyszę poprawiający humor głos Johna.
Ale on tylko potrząsa głową z politowaniem i wymownie wstaje z miejsca.
Wszyscy czynimy to samo, zostawiając Angelę malującą się na kanapie.

• • •

Ośrodek Szkoleniowy to gigantyczny, wielopoziomowy budynek, kształtem przypominający... nic. Jego bryła rozciąga się, niczym kanciasta plama żywiczna na ubraniach ludzi zamieszkujących Dystrykt Siódmy.
Czarująco obrzydliwe.

Kiedy wchodzimy do środka, wita nas kobieta imieniem Atala. Z tego, co zrozumiałam, będzie ona naszą doradczynią w sprawie szkolenia.
Atala nie jest jakaś wyjątkowo ładna; nie wygląda także na zbyt mądrą. Kiedy swoim aksamitnym głosem nakazuje naszej ekipie odejście, parskam śmiechem, a John obdarza mnie zdziwionym spojrzeniem. "Tak, tak, patrz na mnie jak na wariatkę. Zobaczymy, jak zarozumiały będziesz na arenie. Pewnie będę musiała cię ratować..." - odzywa się hardy głos w mojej głowie.
Nasza 'niania' pokrótce objaśnia nam zasady panujące na treningach. 'Żadnych bijatyk z innymi trybutami, chyba nie chcecie zrobić sobie ku-ku.'
'O godzinie trzynastej zarządzamy półgodzinną przerwę na obiadek'.
Grrr! Takie osoby powinno się topić w sosie guacamole!

W końcu, dostajemy się do przestronnej hali ćwiczebnej. Na widok tylu różnych rodzajów broni, aż się chce skakać z radości - na pewno znajdę coś dla siebie. Cała w podskokach, biegnę do stanowiska strzeleckiego. John patrzy za mną, ale sam decyduje się na rzucanie oszczepem.
Wbrew pozorom, strzelectwo wcale nie jest takie łatwe. Mija przynajmniej pół godziny, zanim mojej strzale udaje się dosięgnąć tarczy. Po trzech godzinach strzelam prawie w sam środek, za każdym razem. Zadowolona ze swoich postępów, odkładam łuk na bok i wolnym krokiem zmierzam ku stanowisku rozpoznawania jadalnych roślin. Tutaj idzie mi zdecydowanie gorzej. Raz po raz wybieram trujące jagody, zamiast gorzej wyglądających, jadalnych porzeczek. Kiedy męczę się już drugą godzinę, za moimi plecami rozlega się głos:
- Może ci pomóc?
Gwałtownie odwracam się ku przybyszowi, który ośmielił się zakłócić mój spokój. Na macie obok mnie przysiada wysoka, opalona dziewczyna. Przypominam sobie o zaleceniach mentorów, dlatego miłym głosem odpowiadam:
- Nie, dzięki. Straciłam już do tego cierpliwość.
Dziewczyna sięga na stół, po czym rzuca mi tajemniczy owoc.
- Trzymaj. - woła ów zawodniczka. - Bez obaw, nie zabiłabym cię na oczach organizatorów. - dodaje pospieszne, widząc moją nieufną minę.
Zapada niezręczna cisza. Cholera, bardzo niezręczna. Nie mogę zaprzepaścić tej szansy, dlatego mówię:
- Jesteś z Jedenastki, prawda?
- Taaak. Mam na imię Olivia. - odpowiada dziewczyna.
- Miło poznać. Jestem Grace, Dystrykt Siódmy. - zaczynam ze słodkim uśmieszkiem, ale Olivia zdaje się mnie nie zauważać.
- Kim jest ten chłopak? - pyta po chwili. W jej głosie da się wyczuć zaciekawienie i pożądanie. Odwracam się we wskazanym kierunku i widzę Johna, gawędzącego z jakąś zawodową trybutką.
- To? Ach, to tylko John, mój partner z Siódemki. - odpowiadam, z całą dozą obojętności, na jaką mogę się zdobyć.
Olivia spogląda na mnie z zazdrością.
- Boże, jaki przystojniak. Naaaah, chyba zaraz do niego podejdę... - wzdycha, ale ja odradzam jej ten pomysł:
- Daj spokój, wątpię, żeby był zadowolony. Spójrz, jak patrzy na tę dziewczynę...
- Hmm. Masz rację. - przyznaje niechętnie.
W tym momencie rozlega się syrena obwieszczająca przerwę obiadową.

Na tę chwilę jestem całkowicie pewna dwóch rzeczy: mam broń i sojusznika.

__________________________

Dziękuję Uli W. za betowanie. A teraz: nie wkurzajcie się, że zostawiłem niewytłumaczone spotkanie Johna z zawodową trybutką, tego oczekujcie jutro. :3



10 komentarzy:

  1. Przed chwilą znalazłam link do bloga na fp i... Tylko tyle :p ? Opowiadanie jest fantastyczne, strasznie mnie wciągnęło.
    Masz bogaty zasób słów i świetny styl pisania *u* .
    Jestem baardzo ciekawa co będzie dalej i już nie mogę się doczekać następnych rozdziałów.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki. :3
      Ci do długości: piszę krótkie, ale za to codziennie. :D

      Usuń
  2. Ach zawsze do usług :3
    Jak zwykle mnie zaskakujesz :3
    Już nie mogę się doczekać następnego rozdziału, więc pisz i nie trzymaj nas w niepewności :))
    Ula.W

    OdpowiedzUsuń
  3. napisałam długi kom 2 razy i się cholerstwo skasowało doprowadzając moją osobę do stanu wściekłości, tak więc w skrócie.
    Styl kształtuje się długo więc nie wymagajmy nie wiadomo czego.
    Co do postaci trochę mi się nie podoba Grace, że niby taki charakterek u małej dziewczynki? Nie wydaje mi się. Ale coś się musi dziać, aby nie było nudno więc niech zostanie.
    Ta wielka miłość rzeczywiście trochę naciągana.
    Czekam na dalszy rozdział ^^

    OdpowiedzUsuń
  4. Już po przeczytaniu tego rozdziału wiedziałem,że to będzie super , super i super! Nadrabiam , dołącz się do mojego członkostwa będzie lepiej i łatwiej wchodzić mi na twojego bloga ! : >

    OdpowiedzUsuń
  5. Dzięki. A nie dołączyłem? :3

    OdpowiedzUsuń
  6. Opowiadanie bardzo fajne.Bohaterowie ciekawi.Jedyne co mi sie nie podoba to dziewczyna,ktor przybiegla do Grace.Nie sądze,ze ktos kto bierze udzial w glodowych igrzyskach ma glowe do myslenie o przystojniakach,ktorych moze bedzie musial zabic-_-Reszta super;DKiedy kolejny rozdzial?~Johanna

    OdpowiedzUsuń
  7. dawno temu w trawieXd miał się pojawić następny rozdział a tu nic :(Kiedy będzie?:)

    OdpowiedzUsuń
  8. Kiedy nowy rozdział? Prosimyyy! ;)

    OdpowiedzUsuń
  9. [Wybacz, nie znalazłam spamownika]
    Masz dość czekania na ocenę w ponurych, ciemnych i smutnych korytarzach kolejnych ocenialni? W Gaolu czeka na Ciebie przytulny ciepły kąt, gdzie przy okazji możesz dowiedzieć się, co ludzie sądzą o Twoim blogu! Dodatkowo Gaol zapewni wysokie warunki sanitarne, najlepszej jakości ciasta pani Basi z komisariatowej kawiarenki i przyjemne lektury w postaci wywiadów z personelem. Grzechem byłoby nie skorzystać z mądrej, konstruktywnej krytyki, czyż nie?

    [www.fair-gaol.blogspot.com]

    (Jeżeli w jakikolwiek sposób treść tego komentarza uraziła Cię, bądź nie tolerujesz reklam ocenialni, usuń go)

    Zapraszam do swojej kolejki ;) Na ogół nie oceniam FF, ale te o Igrzyskach ubóstwiam.

    OdpowiedzUsuń