Rano, pierwszy raz od dłuższego czasu, budzę się wyspany. Z rozkosznym uczuciem w mięśniach, przeciągam się i wygrzebuję z kołdry. Z uśmiechem na ustach, spoglądam na swoją leśną ostoję; a więc to nie był sen. Wczoraj wieczorem wszystko to wydawało się zbyt piękne i idealne, by być prawdziwe.
Jednak teraz pierwsze wrażenie minęło; w tej chwili tak przyziemne rzeczy są mi obojętne.
Starając nie patrzyć się na pokusy wokół mnie, idę do łazienki. Ale zatrzymuję się w pół kroku, ponieważ przypomniałem sobie, że moje stare ubrania zostały najprawdopodobniej wyrzucone. Z rezygnacją podchodzę do wielkiej, dębowej szafy. Kiedy otwieram jej potężne drzwi, okazuje się, że wieszaki z najróżniejszymi ubraniami ciągną się wgłąb ściany.
'Cholera' - myślę. W Siódemce nigdy nie miałem większego wyboru, w kwestii ubrań. Właściwie, nie miałem ż a d n e g o. Codziennie ubierałem się w czarną bluzkę, brązowe spodnie i kurtkę. A teraz?
Zdenerwowany, zamykam szafę i dociskam plecami jej drzwi. Biorę parę głębszych oddechów, po czym prędko otwieram wrota zagłady, by wybrać pierwszy lepszy wieszak, który się napatoczy. Otwieram oczy i patrzę na swoją zdobycz.
Fioletowy szalik.
W mojej głowie rozlega się wolne, szydercze klaskanie, które po chwili zostaje zastąpione soczystymi wiązankami.
Cały czas z szalikiem w ręku, chodzę po pokoju. Tam i z powrotem. Tam i z powrotem...
'Yyy, John, co ty robisz?' - odzywa się głos Johanny w mojej głowie.
'A co, nie widać...? Chodzę, nie?' - odpowiadam jej w myślach.
Nagle zauważam mały, niebieski guziczek przy drzwiach. Podchodzę do niego; powoli, by się nie potknąć i nie uruchomić jakiegoś alarmu. Ale okazuje się, że nie mam się czego obawiać - na przycisku narysowana jest postać człowieka trzymającego w jednej ręce tacę z posiłkiem, a w drugiej - wieszak z ubraniem.
Po chwili zastanowienia, dochodzę do wniosku, że chodzi tu o awoksę.
Wczoraj, tuż po Paradzie Trybutów, spytałem Adama, kim są ci wszyscy ludzie ubrani na biało.
- To awoksy. - odpowiedział mi stylista.
- To CO jest? - zapytałem ponownie.
- A w o k s y. Są to... Ludzie, którzy... W przeszłości dopuścili się zbrodni przeciw Kapitolowi. Za karę obcięto im języki, tak, aby nigdy więcej nie mogli nic powiedzieć. - rzekł, definitywnie kończąc rozmowę, i pospiesznie odszedł, by porozmawiać z Johanną.
Gdyby jednak został jeszcze moment, zobaczyłby, że zwracam cały swój obiad.
Przez cały wczorajszy dzień, po głowie chodziło mi to słowo.
'Języki'.
Teraz, gwałtownie potrząsam głową, chcąc pozbyć się takich myśli. Biorę głęboki oddech, sam już nie wiem, po raz który dzisiaj, i delikatnie naciskam guzik.
Nie mijają trzy sekundy, a do mojego pokoju wchodzi wysoka kobieta o nijakich, szarych włosach. Kiedy zatrzymuje się na środku pokoju, wykonuje ukłon. Od tej chwili, patrzę na nią ze smutkiem. Ta kobieta przebyła piekło, wzdłuż i wszerz; postanawiam odrobinę złagodzić jej cierpienia.
Delikatnie uśmiecham się i unoszę wieszak z tym przeklętym, fioletowym szalikiem w górę, po czym spoglądam błagalnie na awoksę.
Ta, bez słowa podchodzi do szafy i wyjmuje zielony kombinezon z białą cyfrą '7' na rękawach.
Uśmiecham się trochę szerzej i poruszam ustami, jakbym mówił 'Dziękuję'. Ta pokłania się jeszcze raz, ale kiedy wychodzi z apartamentu, dostrzegam na jej ustach słaby i niepewny uśmiech.
Przez kilka minut patrzę tępo w podłogę. Mój umysł zalewają koszmarne myśli, o zamienianiu w awoksę i śmierci na arenie.
Zbieram się jednak w sobie i pewnym krokiem wchodzę do łazienki.
• • •
Po zakończeniu wszelkich porannych obrządków, ubrany w opinający ciało kombinezon, idę do salonu. Tam mają czekać na mnie i Grace członkowie naszej ekipy przygotowawczej.
W gardle czuję wielką gulę; jakbym zaraz miał zemdleć. Spoglądam na Grace, dzielnie kroczącą obok mnie - ta wygląda o wiele lepiej. Rozdrażniony, postanawiam wziąć się w garść.
W głównym pokoju naszych apartamentów, czekają na nas Johanna, Chris i Adam. Wszyscy są w wyśmienitych humorach, ale kiedy mentorka przygląda się mojej twarzy - markotnieje. Cóż, ma pewne doświadczenie w wykrywaniu emocji...
- Dzień dobry, śpiące królewny! - zaczyna beztrosko Chris.
- Dzień dobry, deklu - witam go z całą uprzejmością, na jaką mnie stać.
W tym momencie Grace i Johanna parskają śmiechem, a Adam patrzy na mnie wesołymi oczami. Świetnie, stałem się nadwornym błaznem... Trzeba było trzymać gębę na kłódkę.
- Taaaak, witam. Jak wiecie, przez najbliższe dni będziecie uczestniczyć w najważniejszym etapie Igrzysk. A mianowicie w treningach i prezentacji. - mówi Chris.
Mam na końcu języka wyjątkowo ciętą ripostę, ale postanawiam się zamknąć.
- W takim razie może usiądziemy i porozmawiamy o taktyce, co? - proponuje mentor.
Siadamy w wielkich, skórzanych fotelach, każdy z kubkiem herbaty w ręku.
- Może zaczniemy od John'a, jak myślicie? - przejmuje pałeczkę Johanna. Wszyscy potakują, słychać potwierdzające szmery.
Cisza.
- Yhm. No to co mam robić...? - pytam zdezorientowany.
- Na początek opowiedz nam o swoich talentach; umiejętnościach - zachęca mnie Adam.
Zażenowany, mówię:
- Yyy, tego... Umiem się wspinać, dobrze posługuję się siekierą... I to by było na tyle...
- Jeszcze jedno - przerywa mi Grace - Jesteś mistrzem w walce na miecze.
- Nie, no, bez przesady... - odzywam się, ale Johanna piorunuje mnie wzrokiem i ponagla Grace.
- Więc... W naszej szkole co roku odbywają się zawody w ciosaniu drewna. Chodzi o to, kto pierwszy zetnie stojące drzewo nie posługując się siekierą... - kontynuuje cicho Grace
- Aha, już rozumiem. - mówi z uznaniem Johanna, po czym spogląda na mnie z uśmiechem.
- Czyli co mam robić? - pytam, już lekko poirytowany.
- Hmm, myślę, że nie powinieneś się wychylać. Obejdź jak najwięcej stanowisk, szczególnie rozpoznawanie roślin i inne takie. - odpowiada mentorka, a ja kiwam głową. - Aha, i jeszcze jedno. Postaraj się zawiązać parę 'przyjaźni', za pół godziny powiem ci, kto jest godny uwagi. A teraz przechodzimy do Grace...
Radosna paplanina strasznie mnie nuży, po chwili opieram głowę na ręce i wyłapuję co piąte słowo. Zaczynam myśleć o sojusznikach na arenie; mała część mnie łudzi się, że dziewczyna z Dwójki może pomóc mi przetrwać...
Dziękuję Uli W. za przeczytanie i betowanie, następny rozdział już się robi. Kurczę, mam natchnienie. ;>
Bardzo mi się podoba jak piszesz.Jestem strasznie ciekawa co się dalej wydarzy ^^Czekam na następny rozdział ; )
OdpowiedzUsuńOoo, Twój Kosogłos na profilowym! :D
OdpowiedzUsuńDzięki, następny rozdział powinien być jutro. ^^
Nie wiem co napisać, to idę czytać dalej xd
OdpowiedzUsuń