niedziela, 5 sierpnia 2012

Rozdział 6 - Szaleję

Dom. Jedno krótkie słowo potrafi sprawić, że człowieka zalewa fala ciepła. Wszelkie przeciwności losu kryją się w cieniu, natomiast serce rośnie - przepełnione nadzieją i szczęściem.
Wszelkie wspomnienia, chwile spędzone z przyjaciółmi, szkolne lata... Nic nie działa tak dobrze, jak sama myśl o nich.

Nieustanna bitwa w moim sercu wydaje się przesądzona - rozpacz ponosi sromotną klęskę. Każdy, nawet najdrobniejszy okruch szczęścia, utwierdza już i tak mocną pozycję rozsądku i zdrowego myślenia.
Jednak, nie należy z tym przesadzać. Z nadmiarem euforycznych myśli wiąże się zagubienie, które może doprowadzić do zamknięcia się w sobie lub histerii.

Dlatego, kiedy spoglądam na mój apartament, dosłownie obsiany roślinami, mam mieszane uczucia. Z jednej strony, cieszę się, że tych parę dni, które pozostały do końca mojego życia, mogę spędzić wśród drzew... W końcu nie wiadomo, co zastanę na tej przeklętej arenie.

Z drugiej strony, mam ochotę uciec; jak najdalej od tego pomieszczenia. Wydaje mi się, że wszystkie te rośliny są tajną bronią rozpaczy; próbują sprawić, bym się załamał.

Niezdecydowany, stoję w progu. Omiatam wzrokiem każdy kąt pokoju. Nie zauważywszy żadnych anomalii, wchodzę do apartamentu, zamykając drzwi.

Rozglądam się po sporym pomieszczeniu, kiedy do oczu napływa mi łza - jedyna, samotna.
Zdecydowanym ruchem, ocieram twarz.
"Muszę być twardy..." - rozbrzmiewa głos w mojej głowie.
Milcząc, przytakuję tej myśli.

Powoli podchodzę do łóżka. Jest wykonane z ciemnego drewna, niewątpliwie z mahoniu; ma nieregularny kształt, jak wielka plama.

Przysiadam na skraju materaca i zafascynowany dotykam błyszczącej, zielonej narzuty. Oddycham głęboko; w powietrzu czuć zapach mchu.

Już całkowicie uspokojony, stąpam po wykładzinie - tak wielobarwnej, i tak sprężystej, że można poczuć się jak na łące.

W podskokach, podbiegam do sporego, prostokątnego okna.
Moim oczom ukazuje się panorama oświetlonego miasta, dziesięć razy większego, niż mój dystrykt.

Przyciskam dłoń do szyby, kiedy zauważam mały, złoty pilot leżący na nocnym stoliku.
Delikatnie podnoszę go i przysuwam sobie pod nos. Zastanawiam się, do czego może on służyć, ale nie widzę żadnej instrukcji, czy choćby wskazówki.
Wzruszam ramionami. Ryzyk - fizyk. Najwyżej cały pokój wybuchnie.

Rozbawiony swoim tokiem myślenia, naciskam guziki na oślep i odkrywam działanie urządzenia. Każdy przycisk opatrzony jest malutkim rysunkiem. Raz jest to kwiatek, raz drobna postać człowieka. Naciśnięcie jednego z nich, sprawia, że cały wystrój pokoju, zaczyna się zmieniać! Ze ścian wysuwają się obrazy, wykładzina i łóżko zmieniają kolor i teksturę, a z drobnych głośników na suficie lecą składanki odgłosów - od śpiewania ptaka po gwar rozmów. A to wszystko za sprawą jednego, malutkiego guziczka.

Zadowolony, przyciskam kółko z miniaturą drzewa - teraz wszystko wraca do stanu, w jakim zastałem apartament na początku.

Promieniejąc, wchodzę do pomieszczenia, które ma być łazienką, a w rzeczywistości jest prawdziwym rajem na ziemi.
Przez środek pomieszczenia przepływa strumyk krystalicznie czystej wody. Na gigantycznej wannie stoi sto rodzajów najpiękniejszych kwiatów. Od białych róż, po tęczowe storczyki.

Prawie piszcząc ze szczęścia, wychodzę z powrotem do sypialni. Zaczynam biec i z całym impetem rzucam się na łóżko.
Zakopuję się w pachnącej kołdrze, nawet nie zwracając uwagi, że drzwi wyjściowe zostały zamknięte od zewnątrz...

1 komentarz:

  1. Bardzo ciekawe zakończenie ^^
    Ogółem fajny opis, ale od 5r. nie było żadnego dialogu. Jak widać nasz główny bohater chyba nie jest specjalnie kontaktowy.

    OdpowiedzUsuń